خدایا! خدای مهربان من و تمام از من بهترها! خدای ظهر عاشورای هیئت اندرزگو و گریه کنانِ جمعه‌شب‌های تکیه‌آقا‌مرتضی‌علیِ شوش! خدای هیئت ستوده و همه‌ی هیئت‌هایی که فقط مجردی می‌شود رفت و تا ساعت ِ۳ شب هروله کرد!
خدای روضه‌های صبح حسینیه‌ی حق‌شناس (که همیشه خواب ماندم و نرفتم)!
خدای روضه‌های زنانه‌ی عصر و عصرانه‌های پر و پیمانش!
خدای روضه‌های تهِ سخنرانیِ حاج حسین انصاریان و اشک‌های معصومش!
خدای روضه‌های امام‌زاده صالح که سال اول ازدواج در اوج غربتمان بوی خانه می‌داد و وقت برگشت "دنبالت می‌گردم خونه به خونه" را دانلود می‌کردیم و یک ساعت راهِ باقیمانده تا خانه را با پویانفر بلندبلند دم می‌گرفتیم!
خدای هیئت سرچشمه که زمان کرونا وقتی محسن عراقی می‌خواند: "من ایرانم و تو عراقی" طوری زار می‌زدیم، انگار نریمان پناهی روضه‌ی گودال خوانده باشد.
خدای
"محفل"
،هیئت هفتگیِ مجردی‌ام که وقتی بنا شد غربت بروم، بیشتر برای دوری از آنجا گریه کردم تا خانواده‌ام.. خدای
"محبان"
،هیئت هفتگیِ تهرانم که حالا مثل مادری که محبت یک فرزند او را از محبت فرزند دیگر غافل نمی‌کند، دلم برایش می‌تپد! خدای سقاخانه‌های بروجرد که حالا از پیرزن‌های روضه‌دارش فقط چندتایشان در قید حیاتند! خدای سینه‌زنی‌های اتوکشیده‌ی یزدی‌ها که هیچوقت نفهمیدم چطور این‌قدر مرتب و منظمند! خدای آنهایی که وقتی از روضه اسارت بر‌می‌گردند، باید صورتشان را از اهل خانه و بچه‌ها پنهان کنند که دل کسی مثل دل خودشان ریش نشود! خدای حسینیه‌ی دلریش! خدای هیئت سیدجواد ذاکر که داغش به دلم مانده! خدای هیئت سه‌شنبه‌های مشهد که چندسال است می‌خواهیم برویم و جور نمی‌شود! خدای روضه‌خوان معلولی که همه‌جا بی‌دعوت و بادیگارد می‌آمد و هیچکس نمی‌فهمید چه می‌خواند و فقط من و حضرت زهرا س از اول تا آخر با آواهایش گریه می‌کردیم! خدای هیئت‌های شلوغ و روضه‌های خلوت! خدای مداح‌های جوان و ناشناخته و پیرهای سینه‌سوخته! محرم و صفر دارد تمام می‌شود؛ قربانت شوم، نکند روزی بیاید که روضه‌ی عبداللهِ حاج محمود را از تلویزیون بیمارستان بشنوم و بغض شوم و حتی مرگ هم نخواهم چراکه عمری دعا کرده‌ام در روضه بمیرم! خدای حسین و حسین‌چی‌ها! اگر راه دارد ما را در بهشت، پلاک بغلیِ امام حسین ع منزل بده، شاید کمی آرام بگیریم. اینجا که روزیمان نشد حتی در خواب ببینیمش اما به مادرش قسم چون مادر ِجوان مرده برایش سوختیم و داغ دیدیم.. بگذار به قول خدابیامرز روضه‌خوانِ نابینای مادرم ببینیم آب می‌نوشد حسین و جگرمان خنک شود.. ✍محدثه ادیب محرم و صفر ۱۴۴۸ @mimadib
تربیت موضوعی نیست که به کودکان مربوط شود؛ بلکه مربوط به والدین است!
تربیت ِبدون فریاد | هال ادوارد رانکل
#یک_جرعه_کتاب 📚
https://eitaa.com/mimadib