علوه بر این ممکنه در سطح آگاهانه چیزی رو نخواهی (مثلاً پرخوری، پیام دادن به کسی)، ولی یه میل فوری در لحظه قوی‌تر باشه و عمل رو جلو ببره یعنی یه جورایی بین میل لحظه ای و هدف بلند مدتت اختلاف به وجود بیاد.

در کل رفتارها و تصمیم‌های ما همیشه فقط از فکر آگاهانه نمیان و بخش‌های سریع و خودکار ذهن هم نقش دارن برای آشنایی بیشتر با این موضوع کتاب «تفکر، سریع و کند» نوشتهٔ دنیل کانمن یه گزینه خوب برای مطالعه اس

«تفکر سریع و کند» را از طاقچه دریافت کنید https://taaghche.com/book/124030 #پیشنهاد_خواندن

اگه سوالی ذهنتون رو مشغول کرده میتونید تو ناشناس بگین که باهم تو کانال بررسیش کنیم✨ https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1mr3pui&btn=پیام.ناشناس.ژرفای.ذهن

سلام، جا داره اول از لطف و محبتتون تشکر کنم🌸🙏🏻 خوشحالم که محتوای کانال براتون مفید بوده. امیدوارم رضایتتون برقرار بمونه #پرسش

این تجربه معروف به دژا وو (Déjà vu) هست، یعنی قبلاً دیده‌شده تقریباً ۶۰-۷۰٪ افراد حداقل یک بار در زندگی‌شون دژا وو رو تجربه کردن. برا دژاوو هنوز یک توضیح قطعی واحد وجود نداره ممکنه مغزت یه پیش بینی اشتباه بخاطر شباهت به خاطرات گذشته ات انجام بده یا... ولی یه توضیح علمی تر براش اینه که وقتی چیزی را می‌بینیم، اطلاعات بین چند بخش مغز جابه‌جا می‌شه مثلا بخشی تصویر رو تحلیل می‌کنه، بخشی آشنا یا جدید بودن رو می‌سنجه گاهی بین این بخش‌ها یک اختلاف زمانی خیلی کوچک رخ میده یک قسمت زودتر صحنه را ثبت می‌کنه و بخش بعدی کمی دیرتر همین تأخیر باعث دژاوو میشه حالا جالب‌تر اینه که خیلی‌ها در لحظه دژا وو احساس می‌کنن آینده رو پیش‌بینی می‌کنن! مثلاً فکر می‌کنن می‌دونن طرف مقابل چی می‌خواد بگه یا الان چه اتفاقی میخواد بیوفته

اما آیا واقعاً قابلیت پیش‌گویی رو داریم؟ پژوهشگران دانشگاه کلرادو برای اولین بار با واقعیت مجازی (VR) این پدیده رو آزمایش کردن بیش از ۲۸۰ نفر (دانشجویان و افراد عادی) در این آزمایش شرکت کردن آزمایش به این صورت بود که صحنه‌های مجازی مثل راهروها، حیاط و اتاق‌ها ساخته شد. برخی صحنه‌ها ساختار فضایی مشابهی با صحنه‌های قبلی داشتن (مثل شکل کلی و چیدمان)، اما جزئیات کاملاً متفاوت بود (مثل رنگ دیوارها یا اشیاء). وقتی شرکت‌کننده‌ها وارد صحنه جدید می‌شدن که فقط ساختار فضایی‌ش آشنا بود احساس شدید دژا وو می‌کردن. تعداد زیادی ادعا کردن می‌تونن پیش‌بینی کنن مسیر بعدی چیه (مثلاً حالا باید به چپ بپیچیم). اما نکته جالب اینجا بود که دقت پیش‌بینی‌هاشون در حد شانس بود! یعنی هیچ توانایی واقعی پیش‌بینی نداشتن.😅 📎لینک مقاله علمی: https://www.psypost.org/new-psychology-research-sheds-light-on-the-mystery-of-deja-vu/

از بین پیام های ناشناس چند سوال در مورد اضطراب و استرس بود دغدغه ی رایجی هست وتقریبا هممون درگیرش شدیم برای اینکه بهتر درباره ی استرس صحبت کنیم، اول یک داستان کوتاه را تصور کنین. #پرسش

فرض کن وسط یک دشت وسیع آفریقایی ایستادی. باد گرم از میان علف‌ها می‌گذره و سکوتی همه‌جا را گرفته. ناگهان صدای تاختن میاد. یک غزال، با چشمانی وحشت‌زده، تمام توانش را برای فرار گذاشته؛ پشت سرش هم یک شیر ماده، سرشار از انرژی و هیجان، لحظه‌به‌لحظه فاصله را کمتر می‌کنه. بنظرت کدام‌یک از این دو حیوان استرس رو تجربه می‌کنند؟

شاید بدون فکر بگی قطعا غزال ولی حقیقت اینه هردو حیوان در اوج استرس هستن فقط یه تفاوتی بینشون هست غزال استرس رو تهدید میبینه و شیر اونو چالش

غزال در حال فرار، بدنش پر از آدرنالینه رگ‌هایش تنگ میشه تا خونریزی احتمالی رو کمتر کنه مغزش اکسیژن کمتر دریافت می‌کنه چون بدنش همه انرژی را به پاها فرستاده تا فقط یک کار انجام بده: فرار... بدن انسان هم بسیاری از موقعیت‌های روزمره مثل پیام مدیر، تأخیر در کار یا یک اشتباه کوچک را شبیه همین تهدید مرگبار تفسیر می‌کنه وقتی این استرس تهدید دائمی بشه، بدن هم طبیعتا روز به روز فرسوده می‌شه انگارکه تو یک ماراتن بی‌پایان از استرس گیر افتادیم

اون طرف ماجرا شیر هم استرس داره، اما از نوع مثبتش اون موقعیت رو چالش می‌بیند نه تهدید. در نتیجه بدنش هم کارآمدتر عمل می‌کنه خون‌رسانی بهتر، اکسیژن بیشتر به مغز و تمرکز بالاتر. در واقع این نوع استرس باعث نیروی محرکه اش میشه