و نتیجهٔ بزرگ تحقیق وایزمن چی بود؟ حدود ۸۰٪ آدمایی که خودشون رو بدشانس می‌دونستن، بعد از یک ماه تمرین همین ۴ اصل گفتن زندگی‌شون خیلی خوش‌شانس‌تر شده. پس شاید شانس اون چیزی نیست که خود به خود اتفاق بیوفته شانس، مهارته و هر مهارتی قابل تمرینه

همه‌مون یه جایی از زندگی‌مون گیر همین اتفاقیم کتاب چطور قوی باشیم می‌خونیم پست‌های مربوط به مرزبندی رو سیو می‌کنیم ویدیوهای بالا بردن اعتمادبه‌نفس رو لایک می‌کنیم ولی وقتی می‌رسه به عمل؟ باز همون آدم قبلی‌ایم باز هم باشه اشکال نداره، باز هم سکوت، باز هم تلاش برای راضی نگه‌داشتن آدم‌هایی که حتی حواسشون به ما نیست مسئله این نیست که نمی‌دونیم. مسئله اینه که فقط از دور می‌فهمیم. تا وقتی که می‌ترسیم وارد زندگی واقعی بشیم، همه چیز فقط یک دانش باقی می‌مونه. تو با خوندن درباره آب‌ها شنا کردن رو یاد نمی‌گیری، تا وقتی خودت اولین قدم رو بزنی تو آب. و سوال اینجاست

تو الان تو کدوم بخش زندگیت، هنوز وارد آب نشدی؟

تصور کن یک مهمانی خانوادگی است. میز شام پهن شده، صداها در هم می‌پیچد و فضا ظاهراً آرام است. ناگهان یکی از نزدیکان، خیلی معمولی و بی‌مقدمه، درباره انتخاب‌های زندگی‌ات نظر می‌دهد، قضاوت‌گرانه، تند و دقیقاً همان‌جایی که می‌داند برایت حساس است. شاید درباره شغلت، رابطه‌ات، یا تصمیمی که تازه گرفته‌ای. اولش سعی می‌کنی لبخند بزنی. بعد یک فشار عجیب در قفسه سینه‌ات حس می‌کنی. ضربان قلبت بالا می‌رود. ذهنت تندتند جواب‌های آماده می‌سازد. و ناگهان… منفجر می‌شوی. صدا بالا می‌رود، دفاع می‌کنی، حمله می‌کنی، و چند دقیقه بعد، یا از جمع بیرون زده‌ای یا در سکوتی سنگین گیر افتاده‌ای.

تا حالا چنین چیزی براتون پیش اومده؟ بعد از تموم شدن بحث چی کار کردین و چه احساسی داشتین ؟ https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1mr3pui&btn=پیام.ناشناس.ژرفای.ذهن

برخی از پاسخ هایی که دادین🌷👇🏻

مرسی از مشارکتتون💫🌱 فردا با هم این موضوع رو کامل تحلیل می‌کنیم

اگه بخوایم دقیق بشیم تو این مدل اتفاق هایی که برامون پیش اومده همیشه یه چند ثانیه بین تحریک و واکنش هست ، تایمی دقیق نمیدونیم چه واکنشی بدیم همون فاصله‌ای که تعیین می‌کنه که چه مسیری رو انتخاب کنیم مسیری آگاهانه و یا مسیری از روی غریزه