Mind Depths|ژرفای ذهن
تصور کن یک مهمانی خانوادگی است. میز شام پهن شده، صداها در هم میپیچد و فضا ظاهراً آرام است. ناگها
تا حالا چنین چیزی براتون پیش اومده؟
بعد از تموم شدن بحث چی کار کردین و چه احساسی داشتین ؟
https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1mr3pui&btn=پیام.ناشناس.ژرفای.ذهن
Mind Depths|ژرفای ذهن
تصور کن یک مهمانی خانوادگی است. میز شام پهن شده، صداها در هم میپیچد و فضا ظاهراً آرام است. ناگها
اگه بخوایم دقیق بشیم تو این مدل اتفاق هایی که برامون پیش اومده
همیشه یه چند ثانیه بین تحریک و واکنش هست ، تایمی دقیق نمیدونیم چه واکنشی بدیم
همون فاصلهای که تعیین میکنه که چه مسیری رو انتخاب کنیم
مسیری آگاهانه و یا مسیری از روی غریزه
تو مغز ما سیستمی هست به نام سیستم تهدید ، این سیستم برای بقا ساخته شده زمانی که خطر واقعی وجود داشت حمله حیوانات، دشمن یا تهدید جانی.
وقتی فعال میشه که بدن پر از هیجانهایی مثل خشم، ترس و اضطراب میشود. تمرکز ذهنی و همدلی کم میشود و ذهن فقط یک چیز میخواهد
باید دفاع سریع کنی
مشکل کار کجاست؟
اینه که مغز ما بین تهدید فیزیکی و تهدید اجتماعی فرق چندانی نمیزاره
یک نگاه تحقیرآمیز یا یک جمله قضاوتگرانه یا یه کامنت منفی میتونه همون سیستم رو روشن کنه
برای همین وسط یک گفتوگوی ساده ناگهان حس میکنی باید همین الان جواب طرف رو بدم
اینجا اگه این اتفاق بیوفته معمولاً از مسیر غریزه پیش رفتی
اما مغز فقط سیستم تهدید نداره، یه سیستم دیگه هم هست به اسم سیستم امنیت و آرامش
وقتی این سیستم فعال میشه، بدن اکسیتوسین و اندورفین ترشح میکنه موادی که آرامش، وضوح ذهنی و حس ارتباط رو بالا میبرن.
دیدمون بازتر میشه و از حالت واکنش غریزی و فوری به حالت انتخاب آگاهانه میرسیم.
همدلی، شفقت و عقلانیت روی همین بستر شکل میگیرن
وقتی فقط سیستم تهدید فعاله، تصمیمهامون از ترس و خشم میاد
تند، دفاعی و معمولاً چیزی که بعداً شاید پشیمونمون میکنه.
اما وقتی سیستم آرامش وارد میشه، ذهنمون شفافتره، احساساتمون قابلکنترلتره، و بهتر میتونیم موقعیت رو بفهمیم، نه اینکه فقط بهش حمله کنیم.
پس «انتخاب مسیر آگاهانه» این نیست که همیشه آرام بمونیم؛
یعنی یاد بگیریم چطور بعد از فعال شدن تهدید،
سیستم امنیت رو هم روشن کنیم تا بتونیم درستتر انتخاب کنیم