مرگ بر آمریکا و اسرائیل و روزه‌هاتون قبول.

خب، عزیزان، وقتشه یکم مطالعه کنید. می‌دونید که در حال حاضر یکی از اصلی‌ترین حرف‌های موجود، "کار خودشونه‌"ست. این جمله به دو چیز اشاره می‌کنه: ۱. آمریکا و اسرائیل هیچ‌وقت کار بد یا ضد حقوق بشر نمی‌کنن (قبر پدرشون) ۲. ج.ا هر جنایتی، بی‌دلیل و بی‌توجیه منطقی ازش برمیاد. من می‌دونم برای مورد ۲ شاید نشه کاری کرد ولی برای مورد ۱، ممکنه بشه.

این مقاله فارغ از بحث ایدئولوژیک و اخلاقی، توضیح می‌ده جنگ‌های خاورمیانه چه نفعی برای قدرت‌های بزرگ (نمونه بارزش، آمریکا) دارن.

این یعنی جدا از اینکه فرد مقابل شما سر قواعد اخلاقی با شما همنظره یا نه که مثلا کشتن دسته‌جمعی آدما کار بدیه، حداقل می‌تونه بفهمه به‌‌لحاظ علم سیاست چطور همه این چیزها اتفاقا از آمریکا بسیار زیاد برخواهد آمد. پیشنهاد می‌کنم برای اینکه بتونید بزنید دهن آدما بخونیدش.

اگه ما از تمام این گ.ه خوردنای اسرائیل جون سالم به در ببریم و به خدا ایمان داشته باشیم دیگه فکر نکنم قابل توقف باشیم. :)

واقعا قمار اتفاق افتاد:)

وقتشه ایتا فیلتر شه واقعا.

"It's only been a week, but it feels like a year"

تاحالا انقدر این جمله درست نبوده.

مرگ بر آمریکا و اسرائیل و روزه‌هاتون قبول.

بسم الله الرحمن الرحیم پلان اول شنبه، ۱۶ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۹ شب تجمع از ساعت ۷/۵ شروع شده. جمعیت نسبت به شب‌های قبل خیلی کمتر شده. عدهٔ قلیلی آمده‌اند، با کفن. دست‌نوشته‌‌های تندی با خودشان آورده‌اند. دولت و رئیس‌جمهور را خیانت‌کار می‌دانند و درخواست استیضاح دارند. عصبانی‌اند. زنی دارد با فردریک پلیتن، خبرنگار CNN مصاحبه می‌کند می‌گوید پزشکیان خون رهبر شهید ما را به صلح‌طلبی اصلاحاتی‌جماعت فروخت. یک نفر گوشهٔ میدان انقلاب، تلفن ماهواره‌ای‌ش را که به استارلینک وصل است، روشن می‌کند. تماس می‌گیرد با رابطش در کاخ سفید. یک جمله می‌گوید: «امشب وقتشه». ترامپ لبخند می‌زند. تلفن‌ها زنگ می‌خورند. کومله و دموکرات و پژاک و الاحوازیه و چه و چه، هم‌زمان حرکتشان را شروع می‌کنند. کم‌کم جمعیت میدان انقلاب زیاد می‌شود، اما نه با مردم. تروریست‌ها و مزدورها با ماسک و هودی مشکی، می‌ریزند وسط مردم. کلت‌ها از غلاف کاپشن‌ها بیرون می‌آیند. بسیجی‌ها مردم را به کوچه خیابان‌های اطراف می‌برند اما دیگر دیر شده... مزدورها فریاد می‌کشند «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده». بسیجی‌ها فدا می‌شوند. خون می‌پاشد روی مجسمهٔ کهن‌سال میدان انقلاب. شهر سقوط می‌کند. دست‌نوشتهٔ زنی که با فردریک پلیتن مصاحبه می‌کرد، افتاده زیر چادر خونی‌اش. «پزشکیان خائن» زیر خون دیگر قابل خواندن نیست... * پلان دوم شنبه، ۱۶ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۹ شب همه غافلگیر شده‌اند! امشب جمعیت از تمام هفت شب بعد شهادت رهبر، بیشتر است، آن‌قدر که خیابان آزادی و انقلاب هم پر از آدم شده. مردم فریاد می‌کشند: «اتحاد! اتحاد! رمز پیروزی ماست». مداح ساکت می‌شود. صدای رهبر شهید در میدان انقلاب می‌پیچد «اتحاد مقدس، اجتماع عظیم و سپر پولادینِ دل‌ها و اراده‌های مردم نباید مخدوش شود و حفظ آن وظیفه اهل بیان و قلم و تحقیق، کسانی که توئیت می‌زنند و همه مردم و مسئولان کشور بخصوص مسئولان قوای سه‌گانه است که بحمدالله آنها نیز امروز در کمال اتحاد و همدلی با یکدیگر کار می‌کنند. مردم از خدمتگزاران از جمله رئیس‌جمهور که پر کار، پر تلاش و پیگیر است حمایت کنند؛ چرا که از چنین عناصری باید قدرشناسی کرد». با شنیدن صدای رهبر، صدای گریهٔ مردم اوج می‌گیرد. مداح می‌خواند: «خیبر خیبر یا صهیون! جیشُ محمد قادمون». مردم پرشور تکرار می‌کنند. پلیتن میکروفونش را به سمت زنی کفن‌پوش می‌گیرد و نظرش را دربارهٔ اظهارات امروز رئیس جمهور می‌پرسد. زن، انگار که تازه‌تازه از روضهٔ شام و خطبهٔ زینبی در دربار یزید آمده باشد، با حماسی‌ترین صدای دنیا می‌گوید: «ما بابت زدن پایگاه‌های آمریکا که مقر حمله به خاک وطن ما هستند، از احدی عذرخواهی نمی‌کنیم، اما شما و همهٔ خناسان بدانید ما مؤمنیم به نظام جمهوری اسلامی و پشت سران کشورمان می‌ایستیم». پلیتن جا خورده، از تأخیر در اعلام رهبر بعدی می‌پرسد. پسر جوانی سرش را می‌کشد جلوی دوربین و فریاد می‌کشد: «جواب سؤالتان را از رئیس جمهور قماربازتان بگیرید که در روز روشن رهبر آیندهٔ ایران را تهدید به ترور می‌کند. از قول ما به ترامپ بگویید آرزوی تعیین رهبر برای ایران را با همان زخم کریه روی گردنش به گور می‌برد. ما مطیع تصمیم مجلس خبرگانیم». پلیتن به فیلم‌بردارش اشاره می‌کند دوربین را خاموش کن. آن تلفن ماهواره‌ای که در کوله‌پشتی یک دختر دوتابعیتی در گوشه‌ای از میدان انقلاب است، هرگز روشن نمی‌شود. خیابان‌های ایران آن‌قدر دست مردم انقلابی و متحد می‌ماند که یک روز تمام خبرگزاری‌های دنیا با هم یک خبر را مخابره می‌کنند: «منجی آمد...» * پلان سوم شنبه، ۱۶ اسفند ۱۴۰۴، ساعت ۷/۵ شب انتخاب با شماست مردم. صحنه از آن شماست. خودتان انتخاب کنید کدام پلان را از ما در تاریخ بنویسند. خودتان ببینید با خشم و غیرت ته دلتان و با مصلحت ایران و ایرانیان چطور باید کنار بیایید. این را هم در محاسباتتان بیاورید که فقط ما سینه‌سوختهٔ ایران نیستیم. فقط ما جان‌فدای ایران نیستیم. بزرگ‌ترهایمان، حتی اگر ضعف لسان دارند، حتی اگر گاهی آن‌قدر که لازم است حماسی و وطن‌پرستانه حرف نمی‌زنند، اما شب و روزشان را برای ایران به هم دوخته‌اند. آن‌ها همیشه چیزهایی می‌دانند که نمی‌توانند کف میدان با ما در میان بگذارند. گاهی لازم است ببخشیم و چشم بپوشیم و ادامه دهیم... فقط یادتان نرود امشب، شب هفت رهبر شهید ماست و ایران را برای ما امانت گذاشت و رفت و تا آخرین روزی که زنده بود، از ما خواست با اتحاد قوی شویم و دشمن را ناامید کنیم... ✍پرستو عسگرنجاد http://ble.ir/parastooasgarnejad