سنوار شیعه نبود، اما حس می‌کنم با امام علی دمخور خواهد شد در قیامت :)

دلم می‌خواد بزرگ شدم شبیهش بشم *مردی همسن من بوده دانشجو بوده افتاده تو زندانای اسرائیل

خیلی خفنه دشمنت حس کنه داری براش خطر ایجاد می‌کنی و بیاد سراغت:))

رضایت مشتری:

«صبر چگونه می‌کنی بر اینهمه جفا، علی؟ بغض چگونه می‌خوری؟ یاد بده به ما، علی...»

چقد غبطه می‌توان خورد به تو، چاووشی...

https://eitaa.com/mindpalace/10884 چرا .| این چیزیه که من آرزوشو دارم. هر کسی رو می‌بینم به این شکلیه، با حسرت نگاهش می‌کنم. آدمی که برای خودش تفکر داره، به چیزها فکر کرده، جاذبه و دافعه داره، تصمیم می‌گیره کجا باایسته و براش هزینه می‌کنه، و بعد از خودش، وجودش، هنر، زمان، قلم، دست، بدن‌ش براش خرج می‌کنه. اگه این آدم بودن نیست پس چیه..

و همچنان چی بهتر از اینکه انقدر ارادت داشته باشی خدمت امیرالمومنین؟ انگار معجزه می‌کنه... انگار هر کی این آدم رو دوست داره، به شکلی شبیهش می‌شه و وقتی شبیهش می‌شه، غیرقابل توقف، و تحسین‌برانگیزه.

دیگه بیانیه‌شو نمی‌فرستم خودتون سوراخ شدید توسطش همه جا فرستادن ولی تاحالا انقدر با حرف یه نفر به طور کامل موافق نبودم.

چرا ناگهان همه با "وطن" گفتن‌های چاووشی، احساس همدردی کردیم؟ وطن‌پرستی در هر وطنی و در هر ملتی وجود داره. می‌شه تصور کرد هر کشوری یه عده آدم رو داره که بی‌شرط اون رو می‌پرستن، فارغ از اینکه چه اقداماتی برای حفظش می‌کنن. درباره ایران هم این مطرحه، اما مسئله، یک شکافه. یک اختلاف. یک فاصله؛ اینکه ما درباره کدوم "وطن" صحبت می‌کنیم؟ پاسخ این سوال برمی‌گرده به چیزهای مختلف که به‌نظر میاد مهم‌ترینش، تاریخه. اینکه تاریخ ایران از نظر ما، چیه؟ شاید فکر کنید تاریخ امری یکپارچه‌ست، یک واقعیته که همه اون رو می‌دونن، ولی کاملا متفاوته.