[پارازیت: یه تحقیقی روی فرماندهان یکی از جنگ‌های جهانی انجام دادن که ببینن چه چیزی باعث می‌شد اونا بخوان و بتونن که در عرض چند ثانیه عده زیادی رو به وسیله سلاح‌هایی که از راه دور کار می‌کنن، بکشن. نتیجه؟ وقتی فرمانده انقدر از محل مورد نظر دور باشه که صدایی نشنوه، نه صدای اصابت و نه صدای آدما، خیلی احتمال بیشتر و رو به قطعیت داره که بخواد یه دکمه رو بزنه و همه رو بفرسته هوا. در نتیجه شنیدن صدا چیزیه که روان آدمو به طور کامل تحت تاثیر قرار می‌ده، حتی بیشتر از مشاهده و با چشم دیدن فاجعه.]

تا ظلم هست، مبارزه هست و تا مبارزه هست، ما هستیم. -امام خمینی

یک زن شهید شده...

"ای پرچمت ما را کفن"...

تا ابد.

اسمش حتی لایق نیست روی دیوار این شهر نوشته شه. جاش همونجاست؛ زیر پا. زیر پای این مردم.

کاش می‌شد در این موقعیت یه راهی بود می‌فهمیدم، یا درباره‌ش می‌نوشتم که چطور ممکنه صدای انفجار بیاد و تو به سمتش بدوی نه اینکه فرار کنه. اگه دیوانگیه، چیکار کردن همه با هم دیوانه شدن؟:)

کاشکی می‌شد شونه آدما رو بگیرم و تکون بدم، تو چشماشون زل بزنم و بگم "چرا تاریخ نمی‌خونی؟"

اثرات رسانه‌ها دقیقا شبیه اثر بمب اتمه. تا نسل‌ها ذهن به همون شکل باقی می‌مونه و همون حرفا و همون مزخرفات به نسل‌های پایین‌تر می‌رسن. واقعا نمی‌دونم باید چه غلطی کرد.

https://eitaa.com/alefeazadi/1031 دستاتو به گرمی میفشارم🤝

فکر کنم ادمینش اینجا نیست، ولی منم همینطور.

توی جنگ ۱۲ روزه خیلی رفته بودم تو فاز اینکه "جنگ روایت‌ها مهملی بیش نیست و حرف، حرف موشکه می‌زنه و می‌ره و مهم نیست تو چی روایت می‌کنی". هنوزم حرف موشک خیلی بیشتر جوابه، ولی الان می‌فهمم روایت با ما چیکار کرده. همین یه مدرسه میناب تو صورت هممون کوبوند که چه اتفاقی داره میفته. آدمایی که می‌گن "حتما چیزی اونجا بوده" و "کار خودشونه" بیش از اندازه مهمن برای اینکه بفهمیم چه بر سر ما و مردممون اومده. روایت به تنهایی کاری ممکنه نکنه ولی وقتی یه مجموعه می‌شه، وقتی تبدیل به گفتمان می‌شه، همونجا جنگه. فهموندن اینکه اسرائیل جنایت می‌کنه و ناتوانی در این کار، یعنی واقعا جنگ روایت‌ها بوده و هست و خواهد بود، حتی اگه جلوی چشم هممون اسرائیل بزنه وسط جمعیت.