یا یه جمجمه.

‌

دلم می‌خواد اینجا از 127 بفرستم ولی روم نمی‌شه.

«می‌بخشم ولی فراموش نمی‌کنم» رو اولین‌بار نلسون ماندلا گفت. مبارز سیاه‌پوست که چندین سال رو توی زندان گذروند و این جمله رو وقتی گفت که از زندان آزاد شده بود. این روزا همه جا این جمله رو می‌بینم، و روزهای قبلش هم. انگار هر کی ظلمی بهش شده همین جمله رو تکرار می‌کنه. اما چیزی که وجود داره اینه که، خب؟ بعدش چی؟ نه بخشیدی و نه فراموش کردی، بعدش چی می‌شه؟ نمی‌خواستی بزنی دهن اون آدما رو سرویس کنی؟ نلسون ماندلا ظلم بهش روا شد، و البته که جنگید تا کاری کنه، اما انتقام چی می‌شه؟ آیا نباید با کله بزنی تو صورت اونی که چنین کاری رو باهات کرده؟ اگه نکنی بعدش چی می‌شه؟ چیزی که به‌نظرم میاد اینه که فرهنگ انتقام گرفتن بازتاب کاملا متفاوتی داره با چیزی که برای ما واضح و مبرهنه. هر شخصیتی در فیلم‌ها رو که یادم میاد و می‌خواسته انتقام بگیره، نهایت یا یه آدم وحشی به تصویر کشیده شده که تبدیل به یه هیولا شده، که دو حالت داره: یا از سر دلسوزی و اون گذشته تلخ و غم‌انگیز، شما با این وحشی شدن همراهی می‌کنید و گاها هم اون آدم در نقش آنتاگونیست داستانه و شما قاعدتا باهاش مخالفید.

توی فرهنگ ما کاملا متفاوته. اولین‌بار کجا شنیدید که کسی خون‌خواهی بکنه؟ یا توی اسطوره‌های ما بوده و یا توی فرهنگ شیعه. توی اسطوره‌ی ما کسی که خون‌خواهی می‌کنه، رستمه. (احیانا اگه برای دقایقی یادتون رفته که تو رستم تهمتنی بزن که خوب می‌زنی) رستم، به خون‌خواهی سیاوش می‌ره، و سیاوش کسیه که نماد پاکی و بی‌گناهیه، و رستم هم که می‌دونید، شاخص‌ترین پهلوان این داستانه، آدم قوی، جوانمرد و درست. و توی فرهنگ شیعی هم این وجود داره که آخرین امام شیعیان میاد که زمین رو از ظلم پاک کنه و یکی از مهم‌ترین کارهایی که براش شمرده شده خون‌خواهی‌ئه. خون‌خواهی امام حسین و تمام مظلومان عالم. وقتی اینجوری نگاهش می‌کنم بسیار خوشحال می‌شم. وقتی به این فکر می‌کنم که ما به فکر انتقامیم از خودمون تصویر آدمای وحشی که فقط می‌خوان بقیه رو تیکه‌پاره کنن چون قبلا دچار "تروما" شدن رو ندارم، تصویر اینو دارم که ایران همون رستمیه که قویه و اگه خون‌خواهی می‌کنه و انتقام می‌گیره، انتقام خون‌های پاک رو خواهد گرفت؛ از شرق تا غرب، از اپستین تا فلسطین.

خلاصه که داریم آرزو و ایده‌آل کلی آدم که تا مرحله "نبخشیدن" پیش رفتن رو اجرا می‌کنیم، و مهدی رسولی تو کی بودی، چی بودی، از کجا اومدی که همچین چیز درست و به‌جا و حقی رو خوندی.

127، کاملا مناسبتی، برای روزهای جنگ.

از موندن و بودن و وجود داشتن‌مون لذت می‌برم‌. از اینکه نمی‌جنگیم چون کسی به جنگ ما اومده، می‌جنگیم برای انسانیت، و برای کودکان، و برای آزادی؛ برای خودمون، برای لبنان، برای فلسطین، برای عراق، برای خاورمیانه و پاک کردنش از تعفن، و برای هر آزاده‌ای در این عالم که دلیل مرگ بر اسرائیل گفتن رو درک می‌کنه.

این تیکه‌ش 1:43 می‌تونه یکی از توییتای عراقچی باشه. "می‌گویند پایان جهان را می‌توانی تصور کنی و پایان سرمایه‌داری را نه، پس مشکل شاید مشکل تخیل است."

قارچ کوردیسیپس چقدر عملکردش شبیه سیاست استعماری آمریکاست

https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_1n0kzfe&btn=M.P چون‌که ناشناس خراب شد🙏.