مقدار خیلی زیادی غر دارم، ولی حس میکنم اگه بگمشون به وسوسههای سندرم شخصیت اصلیم میبازم و این اصلا خوب نیست
به سمت آشپزخانه میروم. اگر چای داشته باشیم، خود را از پنجره به بیرون پرت نمیکنم.
میخوام یه متن بنویسم درباره اینکه فارغ از اینکه آمریکا جنایت علیه انسانها در کشورهای دیگه کرده، کلی بدبختی دیگه هم با سیاست و وجود داشتنش سر جهان آورده. اما، حال ندارم.
شبیه آدمای ۷۰ سالهام که کل دنیا رو گشتن و الان دنبال آرامشن و حالا حال ندارن. ولی درواقعیت ۲۱ سالمه و کلی کار باید انجام بدم تو زندگیم
من شاید امید داشته باشم اینترنت در ایران درست بشه (اونم ندارم) ولی هرگز امید ندارم بحثهای جنسیتی در ایران درست بشن و آدما این قضیه رو یک بار برای همیشه با خودشون حل کنن🙏.