میدونین اون ادمی که دیگه هیچی براش مهم نیست، یه شب یهو تصمیم نگرفته دیگه هیجی براش مهم نباشه. یهو به خودش نگفته دیگه نباید برای چیزی اهمیت قائل بشه فقط میبینه دیگه چیزی براش مهم نیست... خیلی بی خبر...

حقیقتا انقد سروصدا تو دنیا و اطرافم هست که حس میکنم خودم صدای خودمو نمیشنوم.

در واقع دلیل اصلی اینکه هممون رویای رفتن بالای یه تپه و فریاد زدن و داریم، و میگیم میخوام برم جایی که فقط خودم و خدا باشیم دقیقا همین موضوعه.

هر وقت یه چیزی از استانه تحملم یا درکم فراتر میره حالت تهوع میگیرم.

دلم میخواد نسبت به زندگی ای که فقط در جزئیاتش نقش دارم، حس خوبی داشته باشم ولی متاسفانه نمیشه...

دوست دارم انقد بدبین نباشم نسبت به زندگی نسبت به دنیا نسبت به خودم نسبت به ادما ولی نمیشه هنوزم دنیا همون دنیاست، ادما همون ادما، من همون من

اگه حداقل الان تو جاده بودم، حتی بدون رضایت خودم شاید الان وضع بهتر میبود.

دلیل خوابیدن؟ دلیل پیدا نکردن برای بیدار موندن.

فعلا یه فاتحه بخونین... تا ببینیم این دنیا چی از جونمون میخواد:)

حالا که فکرشو میکنم، به تمام این ماجراها فقط میشه خندید نه گریه کرد، نه داد زد، نه بیتابی کرد. فقط پوزخند.

مثلا صب بلند شی بری لب پنجره با همچین صحنه ای رو به رو شی.