و در نهایت انگار همین چیزها ما رو آدم می‌کنه. همین‌که در این ملال یهو یاد یه ریتم موسیقی بیفتی، و به قول ترانه یادت بیاد که هنوز روحت وجود داره.

هیچی یا قبلا گفته شده یا نباید گفته بشه .| "قبلا گفته شده" رو خیلی درک کردم. یه بخش خیلی کوچیک از علم جامعه‌شناسی به‌نام "نظریه" رو که درنظر بگیری، الان در حالتیه که همه حرف‌هایی که می‌شد زد رو همه گفتن. اون ته لجن رو هم یکی گفته، و بقیه فقط تکرارش می‌کنن. ولی به‌نظر میاد "جدید" بودن رو دیگه نمی‌شه فضیلت آنچنانی تصور کرد. "قوانین فیزیک و ریاضی" مگه تکراری‌تر هم می‌شه؟ اما هنوز جا داره توی دنیا، پس می‌شه درباره‌ش حرف زد.

نمیدونم گاهی فکر میکنم بعصی چیزهارو بگم و بعد به این نتیجه میرسم که کسی قرر نیست اهمیت بده یا گفتنشون و نگفتنشون فرق و تفاوتی ایجاد نمیکنه پس نمیگم .| می‌فهمم. من می‌خوام گوش بدم ولی

https://eitaa.com/mindpalace/12016 پس شاید یه روز اومدم و بهت گفتم؟ .| درِ این قلعه به روی تو باز است👾

موضوعش مهم نیست آدمش مهمه تو اگه با آدم درست باشی حتی موقع صحبت کردن درمورد ساندویچ کثیف سانویچی لب خیابون، هم چشمات برق میزنه. .| اینم حرفیه:) "گوش‌داده‌شدن".

بستگی به شنونده داره چیزی که ارزش گفتن داره اون چیزیه که ذهنمو درگیر میکنه خیلی وقتا با خودم درباره شون حرف میزنم ولی حرف که میزنم درباره ذهنم، به خودم بها میدم انگار ولی خیلی مهمه کی قراره بشنوه به نسبت ارزش اون آدم و مدل ارتباط، معیار ارزش فرق میکنه برام

ساده گفتی آنچه را من پیچاندم که اندکی جامع شود، کمال در سادگی بود و من نمیدانستم.