"کسی که دوستش داری نیم دیگر تو نیست تویی در جایی دیگر"

+انسان ها معادلات ریاضی نیستن که جواب مشخص داشته باشن انسان ها ربات نیستن که احساساتی نشن معادله ی تابع نیستن که بتونی با حساب کتاب، x و yشونو به دست بیاری خلاصه بگم آدما خیلی غیر قابل پیش بینی تر از چیزین که تو فکر میکنی!

تا حالا به زیبایی لبخند های خسته دقت کردین؟

و چشم هایی که احتمالا زیرشون گود افتاده و ریز شدن

و سَری که به یه جا تکیه داده شده

و کمری که به زور صاف نگه داشته شده

و نگاه هایی که معنیشونو نمیشه فهمید.. شایدم از شدت واضحی، انقدر بفهمیشون که توشون حل بشی

فهمیدن اون چشما واقعا سخته..

رو اعصاب تر و مزخرف تر و احمق تر از اینایی که فقط "توهم" دونستن دارن تو تاریخ بشر پیدا نمی کنی.

تازه جالبیش هم اینجاست که سعی می کنن تواضع هم داشته باشن الان دقیقا واسه کدوم یکی از فضیلت های بی شمارت تواضع پیشه کردی گل مننن؟؟

حوصله توضیح دادن ندارم دلم میخواد یکی بیاد تو مغزم همه چی رو ببینه و بشنوه بعدم بره بیرون و دیگه دربارش حرف نزنه.