هیچ وقت فاز بچه های دبستانی رو درک نکردم مدرسمون حیاطش یه تیکش اسفالت نداشت یه تخته فلزی بود که درشو باز میکردن میخورد به لوله ها و نمیدونم این چیزا ولی یکم پیچاش شل بود بچه روش راه میرفتن صدا میداد بعد یکی از بچه ها اومده بود به تک تک بچه ها میگفت یه دختره رو انداختن اون تو زندونیش کردن به خاطر همین هر وقت ما تو حیاتیم دستشو میکوبه که ما نجاتش بدیم ولی چون سروصداس ما صداشو نمیشنویم :/

اصن تخیل بچه های دبستانی واقعا قابل تحسینه :/

یه بارم گفتن تو ماکارونیایی که مدرسه میده مایع دستشویی ریختن😐

من امشب رسما هر چی داشتم ریخت=)

در عوض من در آرامش تمام خوابیدم😎

همیشه به آدمایی که راحت مینویسن حسودیم میشه یا راحت نقاشی میکشن

فک کن بتونی هر چی که تو اون مغز لعنتیت میگذره رو یه جا بریزی بتونی وسط تشبیهاتت دردتو بگی وسط قافیه ساختن برای شعرت حرفاتو بزنی چیزی رو بکشی که داره اذیتت میکنه

میدونین چه بلایی سر اونایی که نمیتونن این کارو بکنن میاد؟ مجبورن به جایی برسن که کلماتو بالا بیارن از ته وجودشون یه چیز بسوزه و تقلا کنن که یه چیزی بالا بیاد بلکه ازش خلاص شدن

در نتیجه خودشونم از حرفاشون خوششون نمیاد کی از حرفایی که با زجر نوشته شدن خوشش میاد؟

در حال حاضر تنها راهی که میشناسم برای اینکه یکم پول دستم بیاد اینه که پول تک تک ورقه هایی که دوستان ازم گرفتنو پس بگیرم :/

یا اینکه تمام دفعاتی که گفتن اونا در میزنن من حرف بزنم دیه ازشون بگیرم

واقعا فاز کسایی که اینو میگفتنو نمیفهمم در میزنی من حرف بزنم؟ ترو خدا بذار من در بزنم تو خسته میشی!