➖سالروز خاتم بخشی و مباهله 🔺وَفِي الْيَوْمِ الرَّابِعِ وَالْعِشْرِينَ مِنْهُ بَاهَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ بِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَفَاطِمَةَ وَالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ عَلَيْهِمُ السَّلَامُ نَصَارَى نَجْرَانَ، وَجَاءَ بِذِكْرِ الْمُبَاهَلَةِ بِهِ وَبِزَوْجَتِهِ وَوَلَدَيْهِ مُحْكَمُ التِّبْيَانِ. وَفِيهِ تَصَدَّقَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ بِخَاتَمِهِ، فَنَزَلَتْ بِوِلَايَتِهِ فِي الْقُرْآنِ. 🔸مرحوم شیخ مفید: «و در روز بیست‌وچهارم این ماه، رسول خدا(ص) با امیرالمؤمنین علی« علیه السلام»، فاطمه«سلام الله علیها»، حسن«علیه السلام» و حسین «علیه السلام» با مسیحیان نجران مباهله کرد. و یادِ مباهله با او (علی)، همسرش (فاطمه) و دو فرزندش (حسن و حسین) در بیان روشن و استوار (یعنی قرآن) آمده است. و در همین روز، امیرالمؤمنین «علیه السلام» انگشتر خود را صدقه داد، پس درباره ولایت او آیه‌ای در قرآن نازل شد.» 📚:مسار الشيعة ج1 ص41 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

ِ ➖شرح ماجرای مباهله 🔺فَقَالَ مَا هَذَا لَفْظُهُ وَ رُوِيَ‌ أَنَّهُ لَمَّا دَعَاهُمْ إِلَى الْمُبَاهَلَةِ قَالُوا حَتَّى نَرْجِعَ وَ نَنْظُرَ فَنَأْتِيَكَ غَداً فَلَمَّا تَخَالَوْا قَالُوا لِلْعَاقِبِ وَ كَانَ ذَا رَأْيِهِمْ يَا عَبْدَ الْمَسِيحِ مَا تَرَى فَقَالَ وَ اللَّهِ لَقَدْ عَرَفْتُمْ يَا مَعْشَرَ النَّصَارَى أَنَّ مُحَمَّداً نَبِيٌّ مُرْسَلٌ وَ لَقَدْ جَاءَكُمُ بِالْفَضْلِ مِنْ أَمْرِ صَاحِبِكُمْ وَ اللَّهِ مَا بَاهَلَ قَوْمٌ نَبِيّاً قَطُّ فَعَاشَ كَبِيرُهُمْ وَ لَا نَبَتَ صَغِيرُهُمْ وَ لَئِنْ فَعَلْتُمْ لَتَهْلِكُنَّ وَ إِنْ أَبَيْتُمْ إِلاَّ إِلْفَ دِينِكُمْ وَ اَلْإِقَامَةَ عَلَى مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ مِنَ اَلْقَوْلِ فِي صَاحِبِكُمْ فَوَادِعُوا اَلرَّجُلَ وَ اِنْصَرِفُوا إِلَى بِلاَدِكُمْ فَأَتَوْا رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ قَدْ غَدَا رَسُولُ اَللَّهُ مُحْتَضِناً لِلْحَسَنِ وَ آخِذاً بِيَدِ اَلْحُسَيْنِ وَ فَاطِمَةُ تَمْشِي خَلْفَهُ وَ عَلِيٌّ خَلْفَهَا وَ هُوَ يَقُولُ لَهُمْ إِذَا أَنَا دَعَوْتُ فَأَمِّنُوا فَقَالَ أُسْقُفُّ نَجْرَانَ يَا مَعْشَرَ اَلنَّصَارَى إِنِّي لَأَرَى وُجُوهاً لَوْ سَأَلُوا اَللَّهَ أَنْ يُزِيلَ جَبَلاَ لَأَزَالَهُ مِنْ مَكَانِهِ فَلاَ تَبْتَهِلُوا فَتَهْلِكُوا وَ لاَ يَبْقَى عَلَى وَجْهِ اَلْأَرْضِ نَصْرَانِيٌّ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ فَقَالُوا يَا أَبَا اَلْقَاسِمِ قَدْ رَأَيْنَا أَلاَّ نُلاَعِنَكَ وَ أَنْ نَتْرُكَكَ عَلَى دِينِكَ وَ نَثْبُتَ عَلَى دِينِنَا فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنْ أَبَيْتُمُ اَلْمُبَاهَلَةَ فَأَسْلِمُوا يَكُنْ لَكُمْ مَا لِلْمُسْلِمِينَ وَ عَلَيْكُمْ مَا عَلَيْهِمْ فَأَبَوْا فَقَالَ فَإِنِّي أُنَابِذُكُمُ اَلْحَرْبَ فَقَالُوا مَا لَنَا بِحَرْبِ اَلْعَرَبِ طَاقَةٌ وَ لَكِنَّا نُصَالِحُكَ عَلَى أَنْ لاَ تَغْزُوَنَا وَ لاَ تُخِيفَنَا وَ لاَ تَرُدَّنَا...... 🔸زمخشرى (538 م) در كشاف در تفسير سوره آل عمران در ذيل آيه مباهله آورده است: هنگامی که رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌وآله» این آیه را بر هیئت نجران تلاوت کرد و آنها را به مباهله (دعوت به لعنت فرستادن بر دروغگویان) فرا خواند، چنین پاسخ دادند: «تا زمانی که بازگردیم، در کارمان بیندیشیم و فردا نزد تو بیاییم.» سپس برخی نزد برخی رفتند و به عاقب (که دیندارشان بود) گفتند: «ای عبدالمسیح، نظرت چیست؟» او پاسخ داد: «به خدا سوگند، ای گروه نصاری، شما دانسته‌اید که محمد پیامبری فرستاده از جانب پروردگار شماست و به راستی همراه با فضل (نعمت) از جانب پروردگارتان نزد شما آمده است. به خدا سوگند، هیچ قومی هرگز پیامبری را لعن نکرده مگر اینکه بزرگشان هلاک شده و کوچکترشان نابود گشته است. و اگر چنین کنید، هلاک خواهید شد.» سپس افزود: «اما اگر جز این اصرار نکنید که دین خود را حفظ کنید و بر آنچه در مورد دوستتان (عیسی) معتقدید باقی بمانید، پس با این مرد (محمد) پیمان صلح ببندید و به سرزمین‌های خود بازگردید.» پس آنها نزد رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌وآله» آمدند. در این هنگام، رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌وآله» حسن «عليه‌السلام» را در آغوش گرفته و دست حسین «عليه‌السلام» را گرفته بود و فاطمه «سلام‌الله‌علیها» پشت سر او و علی «عليه‌السلام»پشت سر فاطمه «سلام‌الله‌علیها» راه می‌رفت. رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌وآله» به آنها فرمود: «هنگامی که من دعا کردم، شما آمین بگویید.» اسقف نجران با دیدن چهره‌های نورانی اهل بیت «عليهم‌السلام» گفت: «ای گروه نصاری، من چهره‌هایی را می‌بینم که اگر از خدا بخواهند کوهی را از جایش برکند، آن را برمی‌کند. پس مباهله نکنید که هلاک شوید و تا روز قیامت هیچ نصرانی (مسیحی) بر روی زمین باقی نماند.» از این رو، آنها گفتند: «ای ابا القاسم، ما دیدیم که با تو مباهله نکنیم و تو را بر دین خودت واگذاریم و ما بر دین خودمان باقی بمانیم.» رسول خدا (ص) فرمود: «اگر مباهله را نمی‌پذیرید، پس اسلام بیاورید تا آنچه مسلمانان دارند برای شما باشد و آنچه بر عهده مسلمانان است بر عهده شما باشد.» آنها امتناع کردند. پس فرمود: «پس من با شما اعلان جنگ می‌کنم.» آنها گفتند: «ما توانایی جنگ با عرب را نداریم، اما با تو صلح می‌کنیم به این شرط که به ما حمله نکنی، ما را نترسانی و ما را از دینمان باز نداری، در برابر اینکه سالانه دو هزار حله (لباس) به تو بپردازیم، هزار تا در ماه صفر و هزار تا در ماه رجب.» پس پیامبر (ص) با آنها بر این اساس صلح کرد. 📚: الطرائف في معرفة مذاهب الطوائف، ج‌1، ص: 43 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖بررسی دلالت آیه مباهله بر افضلیت امیرالمؤمنین «عليه‌السلام» نسبت به پیامبران 🔺فاستدل من حكم لأمير المؤمنين ص بأنه أفضل من سالف الأنبياء ع و كافّة الناس سوى نبي الهدى محمد ع بأن قال قد ثبت أن رسول الله ص أفضل من كافّة البشر بدلائل يسلّمها كلّ الخصوم - وَ قَوْلُهُ ص أَنَا سَيِّدُ الْبَشَرِ . وَ قَوْلُهُ أَنَاسَيِّدُ وُلْدِ آدَمَ وَ لَا فَخْرَ و إذا ثبت أنه ع أفضل البشر وجب أن يليه أمير المؤمنين ص في الفضل بدلالته على ذلك و ما أقامه عليه من البرهان‌و قد علمنا أنه لم يُرد بالنفس ما به قوام الجسد من الدم السائل و الهواء و نحوه و لم يُرد نفس ذاته إذ كان لا يصح دعاء الإنسان نفسه إلى نفسه و لا إلى غيره فلم يبق إلا أنه أراد ع بالعبارة عن النفس إفادة العِدْل و المِثْل و النظير و من يحل منه في العز و الإكرام و المودة و الصيانة و الإيثار و الإعظام و الإجلال محل ذاته عند الله سبحانه فيما فرض عليه من الاعتقاد بها و ألزمه العباد . و لو لم يدلّ من خارج دليل «36» على أن النبي ص‌ أفضل من أمير المؤمنين ع لقضى هذا الاعتبار بالتساوي بينهما في الفضل و الرُّتبة و لكن الدليل أخرج ذلك و بقي ما سواه بمقتضاه‌ فاستدل من حكم لأمير المؤمنين ص بأنه أفضل من سالف لأنبياء ع و كافّة الناس سوى نبي الهدى محمد ع بأن قال قد ثبت أن رسول الله ص أفضل من كافّة البشر بدلائل يسلّمها كلّ الخصوم - وَ قَوْلُهُ ص أَنَا سَيِّدُ الْبَشَرِ . وَ قَوْلُهُ أَنَا سَيِّدُ وُلْدِ آدَمَ وَ لَا فَخْرَ و إذا ثبت أنه ع أفضل البشر وجب أن يليه أمير المؤمنين ص في الفضل بدلالته على ذلك و ما أقامه عليه من البرهان‌ 🔸مرحوم شیخ مفید: پس کسانی که بر این باورند که امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام از همهٔ پیامبران پیشین و نیز از تمامی مردم ـ جز پیامبر هدایت، حضرت محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ برتر است، چنین استدلال کرده‌اند: ثابت شده است که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به‌وسیلهٔ دلایلی که همهٔ مخالفان نیز آن‌ها را می‌پذیرند، برترینِ همهٔ انسان‌هاست؛ از جمله سخن آن حضرت: «من سرورِ همهٔ بشر هستم.» و نیز فرمایش ایشان: «من سرورِ فرزندان آدم هستم و این را از روی فخر و خودستایی نمی‌گویم.» پس هنگامی که ثابت شد آن حضرت برترینِ همهٔ انسان‌هاست، لازم می‌آید که امیرالمؤمنین علیه‌السلام در فضیلت، بلافاصله پس از او قرار گیرد؛ زیرا دلالتِ این استدلال و برهانی که بر آن اقامه شده، چنین اقتضایی دارد. و ما می‌دانیم که از «نفس» در اینجا آن چیزی که قوام بدن به آن است، مانند خونِ جاری، هوا و مانند آن، اراده نشده است. همچنین خودِ ذاتِ پیامبر نیز مقصود نیست؛ زیرا درست نیست که انسان، خودش را به سوی خودش یا به سوی دیگری فرا بخواند. پس جز این باقی نمی‌ماند که مقصود آن حضرت از به‌کار بردن واژهٔ «نفس»، بیانِ همتایی، همانندی و نظیری باشد که در عزت، کرامت، محبت، حمایت، ایثار، بزرگداشت و احترام، نسبت به او جایگاهِ خودِ آن حضرت را دارد؛ و نزد خداوند سبحان نیز در آنچه اعتقاد به آن را واجب کرده و بر بندگان الزام نموده، در منزلتِ ذاتِ او قرار گرفته است. و اگر از بیرون، دلیلی وجود نداشت که نشان دهد پیامبر اکرم از امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام برتر است، همین استدلال اقتضا می‌کرد که آن دو در فضیلت و مرتبه برابر باشند. اما دلیلِ دیگری این برابری را در مورد برتری پیامبر استثنا کرده است و در غیر آن، حکمِ این استدلال به قوت خود باقی می‌ماند. 📚تفضيل أمير المؤمنين عليه السلام، ص: 20 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖آیه مباهله، برترین فضیلت امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» در قرآن کریم ... 🔺قَالَ الْمَأْمُونُ يَوْماً لِلرِّضَا علیه السلام: أَخْبِرْنِي بِأَكْبَرِ فَضِيلَةٍ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام يَدُلُّ عَلَيْهَا الْقُرْآنُ؟ قَالَ: فَقَالَ لَهُ الرِّضَا علیه السلام فَضِيلَتُهُ فِي الْمُبَاهَلَةِ، قَالَ اللَّهُ جَلَّ جَلالُه ُ: ‌« فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ، فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ، ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ‌» فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلّی الله علیه و آله الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ علیهماالسلام فَكَانَا ابْنَيْهِ، وَ دَعَا فَاطِمَةَ علیهاالسلام فَكَانَتْ فِي هَذَا الْمَوْضِعِ نِسَاءَهُ، وَ دَعَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فَكَانَ نَفْسَهُ بِحُكْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ. وَ قَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ أَجَلَّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلّی الله علیه و آله وَ أَفْضَلَ، فَوَجَبَ أَنْ لا يَكُونَ أَحَدٌ أَفْضَلَ مِنْ نَفْسِ رَسُولِ اللَّهِ صلّی الله علیه و آله بِحُكْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ. 🔸روزى مأمون از حضرت رضا علیه‌السلام سؤال کرد: "مرا از بزرگ‌ترین فضیلتی که قرآن بر آن برای امیرالمؤمنین «علیه السلام» دلالت دارد، آگاه کن." امام رضا «علیه السلام» به او فرمود: "فضیلت او در ماجرای مباهله است. خداوندِ بزرگ‌مرتبه فرموده است: «پس هر کس پس از آنکه از علم برای تو حاصل شد، دربارهٔ او با تو به مجادله برخیزد، بگو: بیایید فرزندانِ ما و فرزندانِ شما، و زنانِ ما و زنانِ شما، و جان‌های ما و جان‌های شما را فراخوانیم؛ سپس به درگاه خدا تضرع و مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.» پس رسول خدا «علیه السلام» حسن و حسین «علیه السلام» را فراخواند، و آن دو فرزندان او بودند. و فاطمه «سلام الله علیها» را فراخواند، و او در این جایگاه، مصداقِ «زنانِ ما» بود. و امیرالمؤمنین «علیه السلام» را فراخواند، و او به حکم خدای عزوجل، «نفسِ او» (خودِ او) بود. و به‌راستی ثابت شده است که هیچ‌کس از آفریدگان خداوند سبحان، از رسول خدا «صلی‌الله‌علیه‌وآله» بلندمرتبه‌تر و برتر نیست. پس لازم می‌آید که به حکم خدای عزوجل، هیچ‌کس از «نفسِ رسول خدا» برتر نباشد." 📚الفصول المختارة، ص۳۸ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖آداب شیعه‌گری(فرق بین تهمت و غیبت)4 🔺عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَيَابَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ الْغِيبَةُ أَنْ تَقُولَ فِي أَخِيكَ مَا سَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ أَمَّا الْأَمْرُ الظَّاهِرُ فِيهِ مِثْلُ الْحِدَّةِ وَ الْعَجَلَةِ فَلَا وَ الْبُهْتَانُ أَنْ تَقُولَ فِيهِ مَا لَيْسَ فِيهِ 🔸عبدالرحمن بن سیابه می‌گوید: «از امام صادق «علیه السلام» شنیدم که می‌فرمود: غیبت آن است که دربارهٔ برادر (دینی) خود چیزی را بگویی که خداوند آن را بر او پوشانده است (و از دید مردم پنهان داشته است). اما عیب و صفت آشکاری که در او وجود دارد، مانند تندخویی (الحِدّة) و شتابزدگی (العَجَلة)، [گفتن آن] غیبت نیست. و بهتان آن است که دربارهٔ او چیزی را بگویی که در او وجود ندارد.» 📚: الکافی ج ۲ ص۳۵۸ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖شب جمعه است یادت نکنم میمیرم 🔺..عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ ثُوَیْرٍ قَالَ: کُنْتُ أَنَا وَ یُونُسُ بْنُ ظَبْیَانَ وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ أَبُو سَلَمَهَ السَّرَّاجُ جُلُوساً عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ کَانَ الْمُتَکَلِّمُ مِنَّا یُونُسَ وَ کَانَ أَکْبَرَنَا سِنّاً. فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ، إِنِّی کَثِیراً مَا أَذْکُرُ الْحُسَیْنَ عَلَیهِ السَّلامُ، فَأَیَّ شَیْ‌ءٍ أَقُولُ؟ فَقَالَ: «قُلْ: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» تُعِیدُ ذَلِکَ ثَلَاثاً، فَإِنَّ السَّلَامَ یَصِلُ إِلَیْهِ مِنْ قَرِیبٍ وَ مِنْ بَعِید.» 🔸از «حسین بن ثُوَیر» نقل شده است: من و «یونس بن ظَبیان» و «مفضّل بن عمر» و «ابو سلمه سرّاج» نزد امام صادق (علیه‌السلام) نشسته بودیم. از بین ما، یونس که از همه ما بزرگتر بود، سخن می‌گفت. یونس به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کرد: فدایتان شوم، من خیلی یاد امام حسین (علیه‌السلام) می‌افتم. (در چنین حالتی) چه بگویم؟ حضرت فرمودند: بگو: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِاللَّهِ» علیه‌السلام این را سه بار تکرار کن؛ چراکه سلام، به ایشان می‌رسد، چه از نزدیک و چه از دور.» 📚الكافي، ج۴، ص۵۷۵ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

برای بیان نظرات پیشنهادت انتقادات: https://abzarek.ir/service-p/msg/4633240

➖چرا شیعیان از اول محرم عزاداری می‌کنند؟ ✍اگرچه وجود مقدس امام حسین علیه‌السلام در روز دهم محرم به شهادت رسیده است، اما شیعیان عزاداری را از دهم محرم شروع نمی‌کنند و بلکه از روز اول محرم آغاز می‌دارند. برای این سوال دو پاسخ مطرح می‌شود: 1⃣: تَأسّی به امام معصوم علیه‌السلام 🔺كانَ أبي عليه‌السلام إذا دَخَلَ شَهرُ الُمحَرَّمِ لا يُرى ضاحِكا، وكانَتِ الكَآبَهُ تَغلِبُ علَيهِ حَتّى تَمضِيَ عَشرَةُ أيّامٍ، فإذا كانَ يَومُ العاشِرِ كانَ ذلكَ اليَومُ يَومَ مُصيبَتِهِ وحُزنِهِ وبُكائهِ، و يَقولُ: هُوَ اليَومُ الَّذي قُتِلَ فيهِ الحُسَينُ. 🔸امام رضا علیه‌السلام فرمودند: چون ماه محرّم مى‌‌رسيد كسى پدرم (امام کاظم) را خندان نمى‌‌ديد. غم و اندوه بر او چيره بود تا آن كه ده روز مى‌‌گذشت، روز دهم (عاشورا) روز سوگوارى و اندوه و گريه او بود و مى‌‌فرمود: عاشورا، روزى است كه حسين عليه‌‌السلام در آن كشته شد 2⃣: اخبار و حوادث ناگوار از اول محرم بر اهل‌البیت علیهم‌السلام جاری شدند 🔺وحيث إنّ الإمام الحسين عليه‌السّلام كان في العاشر من هذا الشهر استشهاده وكان خلال هذه الأيّام العشرة كذلك حزيناً مهموماً في الغالب وكانت تصله أخبار مفزعة، ينبغي لشيعته أن يقوموا بلوازم عزائه في مجموع هذه الأيّام العشرة ويكونوا حزينين مكروبين أيضاً، وأن يقرأوا الأخبار والأحاديث الّتي تتحدّث عن مصائبه عليه‌السّلام. وقال بعض العلماء بترك بعض اللذات أيضاً.)2 🔸محمد باقر بن محمد تقى‌ مجلسی: از آنجا که شهادت امام حسین علیه‌السلام در دهم این ماه (محرم) است و در خلال این دهه (دهه اول محرم) غالباً حزین و غمزده بود و دائماً اخبار هولناک به او می‌رسید. سزاوار است که شیعیان آن حضرت لوازم عزای او را در همه این ده روز به پا دارند و همچنین حزین و ناراحت باشند و اینکه اخبار و احادیثی را بازگو کنند که از مصائب او خبر می‌دهد. و بعضی از علما نیز به ترک بعضی از لذت‌ها سفارش کردند. 📚: منابع: 1: الأمالي( للصدوق) ص: 128 2: زاد المعاد، ج۱، ص۲۰۳ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

"بررسی متن «هلال محرّم و پیراهن خونین امام حسین علیه‌السلام» 👇چکیده👇 قیام امام حسین علیه‌السلام واقعه‌ای بی‌نظیر بود که تأثیر بزرگی بر تاریخ اسلام گذاشت. در کتاب‌های حدیثی روایات فراوانی درباره این واقعه نقل شده است. اقبال درست شیعیان به این موضوع، زمینه‌ای شد تا عدّه‌ای، متونی فاقد اعتبار را درباره واقعه عاشورا به معصومان علیهم السلام نسبت دهند و از این راه، مقاصد مختلفی را دنبال کنند. در این نوشتار یکی از متون منسوب به ائمّه علیهم‌السلام درباره ورود به ماه محرّم و اقامه عزا برای امام حسین علیه السلام بررسی می‌شود. این روایت در فضای مجازی و برخی از منابر به «حدیث هلال محرّم» معروف شده است. ✍وحید عیسوند براتی ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖فواید روزه روز اول محرم 🔺عَنِ الرَّيَّانِ بْنِ شَبِيبٍ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى الرِّضَا ع فِي أَوَّلِ يَوْمٍ مِنَ الْمُحَرَّمِ فَقَالَ: «يَا ابْنَ شَبِيبٍ أَ صَائِمٌ أَنْتَ؟» قُلْتُ: لَا. فَقَالَ: «إِنَّ هَذَا الْيَوْمَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي دَعَا فِيهِ زَكَرِيَّا ع رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ «رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ» فَاسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ وَ أَمَرَ الْمَلَائِكَةَ فَنَادَتْ زَكَرِيَّا وَ هُوَ قائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرابِ أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيى‌ فَمَنْ صَامَ هَذَا الْيَوْمَ ثُمَّ دَعَا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ اسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ كَمَا اسْتَجَابَ اللَّهُ لِزَكَرِيَّا.» 🔸از ریّان بن شَبیب نقل شده است: در اولین روز محرم نزد امام رضا (علیه‌السلام) رفتم. حضرت فرمودند: ای پسر شبیب! روزه‌ای؟» عرض کردم: خیر. فرمودند: «امروز روزی است که زکریّا پروردگارش (عزّوجلّ) را خواند و عرض کرد: «رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ»؛ «پروردگارا! به من نسلی پاک عطا فرما. تو شنونده دعاها هستی.» (آل‌عمران:۳۸) 🔸آن‌گاه خداوند دعایش را مستجاب فرمود و به فرشتگان دستور داد تا هنگامی که زکریا در محراب به نماز ایستاده بود، به او بگویند: خداوند تو را به (فرزندی به نامِ) یحیی بشارت می‌دهد. 👈پس هرکس این روز (اول محرم) را روزه بگیرد، سپس خداوند را بخواند، خداوند دعایش را مستجاب می‌فرماید، همان‌طور که دعای زکریا را مستجاب فرمود.» 📚عيون‌أخبارالرضا، ج‌۱، ص۲۹۹ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi