تیم بودن چیزیه که فیلم #پرویز_خان بهتون یاد میده.

من عاشق سکانس آخرم. اونجا که کنار زمین زندگیت راه میری با دستای توی جیب یه پوزخند به هرچه که گذشت .. [کیفیتش رو به فناست به‌روم نیارید]

رسیده غمت بر رگِ جان نثارت چونان میوه‌ی نوبرانه به شاخی بباید که چیدن، که غم را چشیدن مبادا به خوابی، رسد مرگ جاهی به اذن و اشارت، به خط نگاهت بگو درخورم، درخور سوگ و زاری که هر کم نشسته بر جاهِ حزنت بدارد دو خط نامه‌ی اذن شاهی بگو لایقم پَر بیارم به رجعت ندارد گنه‌کرده جز تو پناهی تو درب انابت، تو بحر کرامت بریزان‌ به روحم دریای پاکی برانی، نرانی منم طیر کویت! کلام‌ام نسجیده و حرف خامی .. تو کی رانده‌ای از درت بی‌بضاعت ؟! نباشد به جانت به جز جود راهی .. • @Missbluee / در‌جست‌وُ‌جو •

زخم بر جسم علی‌اکبر و لیلی دل خون .. خون ز مجنون رود آري چو رگ از لیلا بود ؛

افتاد نخل قامتش از پا نخورده آب .. از ضربتی که پشت امامت شکست از او

کوفیان دست به تاراج حرم کرده دراز آهوان حرم از واهمه در شیون و شور