هنری درست وقتی فاصلهمان از نفس هم کمتر شد، ناگهان صدای افتادن قاشق از سینک بلند شد.
هر دو جا خوردیم و هنری با خنده گفت: دست خودم نیست، از وقتی تو اومدی حتی قاشقها هم حواسشون پرته.
+عجب
-نظرت برای ناهار چیه ویولت؟
+نمیدونم..
-پس من تصمیم میگیرم، یه سوپ گرم و نان تازه، تا وقتی قاشق بعدی افتاد، تو فقط بخندی.
+خودت خوب میدونی که چقدر از سوپ بدم میاد.
-پس چی؟
+دلم رستوران میخواد.
-فقط قول بده فکر فرار به سرت نزنه.
+قول میدم.
هنری لبخند زد و از آشپزخانه بیرون آمد. ویولت از پشت میز بلند شد و رفت سمت اتاق.
تابستان بود و پنجرهها نیمهباز، بوی آسفالت گرم و یاس از کوچه میآمد. هنری فقط کلید و گوشیاش را برداشت. ویولت با یک پیراهن نازک و دامن کوتاه برگشت.
هنری در ماشین را برای ویولت باز کرد و خودش پشت فرمان نشست.
ویولت شیشه را پایین داد و در باد گرم تابستان، بیحرف، کنار هم به سمت رستوران راه افتادند...
ادامه؟پارتهفدهم.
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
هنری درست وقتی فاصلهمان از نفس هم کمتر شد، ناگهان صدای افتادن قاشق از سینک بلند شد. هر دو جا خوردیم
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
#Character_Introductions کرکتر نورا؛ مدیر رستوران .
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
ماشین توی ترافیک گرم بعدازظهر میخزید. ویولت سرش را به شیشه تکیه داده بود و به درختهای خیابان نگاه میکرد که زیر نور، تیره و بیرمق به نظر میرسیدند. هنری چند بار نگاهی به ویولت انداخت، ولی چیزی نگفت.
وقتی رسیدند، هنری ماشین را در پارکینگ رستوران نگه داشت.
موتور را خاموش کرد ولی از جایش تکان نخورد. ویولت دستش را روی دستگیره گذاشت که هنری گفت:
-صبر کن.
ویولت برگشت. هنری نگاهش کرد، بعد دستش را آورد و انگشتانش را کنار گونهاش گذاشت. آرام صورتش را به سمت خودش کشید و بوسیدش. بوسهای کوتاه ولی محکم، طوری که ویولت برای یک لحظه نفسش را نگه داشت. وقتی جدا شدند، هنری لبخند زد:
-حالا بریم.
رستوران شلوغ نبود. یک میز کنار پنجره نشستند.
مدیر رستوران، نورا، به سمت میز هنری و ویولت امد گفت: خوش اومدین، باعث افتخارمونه که رستوران ما رو انتخاب کردین.
و بعد از این حرفش، مِنو را روی میز گذاشت و رفت.
هنری منو را باز کرد. ویولت منو را نگرفت.
هنری سفارش داد و وقتی پیشغذا آمد، ویولت فقط با چنگال در بشقابش خط میکشید.
غذای اصلی که رسید، چند لقمه خورد ولی هر لقمه را مثل کسی میجوید که طعم چیزی را نمیفهمد. چشمهایش گاهی به در خروجی میرفت، گاهی به پنجره، گاهی به دستهای هنری که آرام روی میز بودند...
ادامه؟پارت هیجدهم.
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
ماشین توی ترافیک گرم بعدازظهر میخزید. ویولت سرش را به شیشه تکیه داده بود و به درختهای خیابان نگاه
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
هنری متوجه شده بود. از زیر نگاه کردن نمیشد این را نفهمید. دستش را دراز کرد و دست ویولت را گرفت.
-ویولت.
+هوم؟
-کجایی؟
ویولت سرش را بالا آورد، انگار تازه بیدار شده باشد:
+همینجا، فقط..خستهام.
هنری نگاهش را از صورتش برنداشت. چند لحظه سکوت بود. بعد هنری دستش را آزاد کرد و بلند شد:
-یه دقیقه میرم دستشویی. برمیگردم.
ویولت سر تکان داد. هنری رفت. ویولت چند ثانیه به بشقابش خیره ماند، بعد به ساعت. بعد به در خروجی.
بدون مکث، کیفش را برداشت و راه افتاد. آرام ولی سریع. از کنار پیشخدمتها گذشت، از در شیشهای بیرون رفت و به سمت راهپله اضطراری دوید.
پلهها باریک و فلزی بودند. صدای پاشنههایش در فضای خالی میپیچید. نزدیک پایین، پایش لیز خورد و به لبه پله گیر کرد.
بدنش پرت شد جلو، از چند پله پایینتر خورد و با شانه و آرنج محکم به کف زمین رسید. کیفش باز شد و محتویاتش روی زمین پخش شد.
هنری وقتی از دستشویی امد بیرون، متوجه شد که ویولت سر میز نیست...
ادامه؟پارتنوزدهم.
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
هنری متوجه شده بود. از زیر نگاه کردن نمیشد این را نفهمید. دستش را دراز کرد و دست ویولت را گرفت. -وی
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
هنری اول فکر کرد شاید ویولت فقط به بهانهای کوتاه بلند شده. نگاهش را در سالن چرخاند. میزهای شلوغ، پیشخدمتهای در رفتوآمد، نور کم رستوران. اما صندلی ویولت خالی بود و کیفش هم نبود.
قدمهایش تندتر شد. به سمت در خروجی رفت که مدیر رستوران، جلوی او ایستاد:
-ببخشید قربان، هنوز صورتحساب تسویه نشده.
هنری مکث کرد. نفسش را حبس کرد. دستش را داخل جیبش برد، کارت را بیرون آورد و بدون حرف به دستگاه زد. رمز را زد، رسید را امضا کرد و همان لحظه که مدیر شروع کرد به تشکر کردن،هنری از کنارش رد شد.
سپس با سرعت از در شیشهای بیرون زد. هوا گرم و شرجی بود، بوی آسفالت گرم و دود ماشینها به صورتش میخورد. اول به راست نگاه کرد، بعد به چپ. هیچکس نبود.
بعد صدای هقهق خفهای از سمت راهپله اضطراری شنید.
دوید. پلههای فلزی را دو تا یکی پایین رفت و همانجا دیدش...
ادامه؟پارتبیستم.
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
هنری اول فکر کرد شاید ویولت فقط به بهانهای کوتاه بلند شده. نگاهش را در سالن چرخاند. میزهای شلوغ، پی
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
ویولت روی پلههای پایینی نشسته بود، پاهایش را جمع کرده بود و شانههایش میلرزید.
صورتش خیس اشک بود، ولی دستش را جلوی دهانش گرفته بود که صدا بیرون نزند. آرنجش را روی زانویش گذاشته بود و خون، از خراش عمیق آرنجش، آرام آرام روی ساعدش میرفت و میچکید روی پله.
هنری یک لحظه خشکش زد. بعد چشمش به مچ پایش افتاد. پای راستش را کج نگه داشته بود، بیآنکه رویش وزن بیندازد. مچ پایش ورم کرده بود و رنگش داشت کبود میشد.
-ویولت!
ویولت سرش را بالا آورد. چشمهایش سرخ بود، لبهایش میلرزید.
+هنری..من...
هنری کنارش زانو زد. کیفش را که باز روی پلهها پخش شده بود، برداشت. رژ لب، کیف پول، دفترچه، و...
همه را بدون حرف ریخت داخل کیف. درش را بست. بند کفشش را که افتاده بود برداشت و گذاشت داخل جیبش.
بعد به ویولت نگاه کرد. دستش را زیر زانوهایش برد و آرام بلندش کرد...
ادامه؟پارتبیستویکم.