eitaa logo
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
91 دنبال‌کننده
35 عکس
0 ویدیو
0 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
ویولت روی پله‌های پایینی نشسته بود، پاهایش را جمع کرده بود و شانه‌هایش می‌لرزید. صورتش خیس اشک بود، ولی دستش را جلوی دهانش گرفته بود که صدا بیرون نزند. آرنجش را روی زانویش گذاشته بود و خون، از خراش عمیق آرنجش، آرام آرام روی ساعدش می‌رفت و می‌چکید روی پله. هنری یک لحظه خشکش زد. بعد چشمش به مچ پایش افتاد. پای راستش را کج نگه داشته بود، بی‌آنکه رویش وزن بیندازد. مچ پایش ورم کرده بود و رنگش داشت کبود می‌شد. -ویولت! ویولت سرش را بالا آورد. چشم‌هایش سرخ بود، لب‌هایش می‌لرزید. +هنری..من... هنری کنارش زانو زد. کیفش را که باز روی پله‌ها پخش شده بود، برداشت. رژ لب، کیف پول، دفترچه، و... همه را بدون حرف ریخت داخل کیف. درش را بست. بند کفشش را که افتاده بود برداشت و گذاشت داخل جیبش. بعد به ویولت نگاه کرد. دستش را زیر زانوهایش برد و آرام بلندش کرد... ادامه؟پارت‌بیست‌و‌یکم.
ویولت با دست سالمش چسبید به گردنش. +هنری، مچ پام... -می‌دونم. آروم باش. ویولت صورتش را گذاشت روی شانه‌اش و هق‌هقش بلندتر شد. +ببخشید..ببخشید که فرار کردم.. نمی‌دونم چرا...فقط.. -هیس. حرف نزن. هنری از پله‌ها بالا رفت، از در شیشه‌ای رد شد، از کنار مدیر رستوران که دهانش باز مانده بود. قدم‌هایش محکم و سریع بود. ویولت را محکم گرفته بود، جوری که تکان نخورد. از خیابان گذشت. ماشین را با یک دست باز کرد، ویولت را روی صندلی جلو گذاشت و کمربندش را بست. بعد سوار شد و راه افتاد. در راه هیچ‌کدام حرف نزدند. فقط صدای نفس‌های ویولت و بوق‌های خیابان بود. هنری هر چند ثانیه نگاهش می‌کرد. دستش را گذاشت روی زانوی ویولت، آرام. -چند دقیقه دیگه میرسیم. وقتی رسیدند، هنری ماشین را جلوی خانه نگه داشت، پیاده شد، در سمت ویولت را باز کرد و دوباره بغلش کرد. ویولت هیچ نگفت، فقط دستش را دور گردنش حلقه کرد. هنری در را با پا باز کرد، داخل رفت و ویولت را روی کاناپه گذاشت. ادامه؟پارت‌بیست‌و‌دوم.
هنری زانو زد. کفش ویولت را آرام درآورد. مچ پایش ورم کرده بود. از آشپزخانه کیسه یخ آورد، در حوله پیچید و گذاشت روی مچ. ویولت نفسش را از بین دندان‌ها بیرون داد. +هنری.. -میدونم. ولی باید بذاری سرد بشه. ویولت به دست بانداژشده‌اش نگاه کرد. هنری بلند شد، رفت سمت کمد، پتو برداشت و برگشت. پتو را روی پاهایش کشید. +ببخشید که..همش دردسر میشم. هنری خواست جواب بدهد. چراغ‌ها یک بار کم و زیاد شدند. تلویزیون خاموش‌روشن شد. تصویر یک مجری با صورت پیکسلی آمد. همه شهروندان در محل سکونت خود بمانند. از خانه خارج نشوید. بعد تصویر شکست. صدای زنی خش‌دار گفت: به پنجره نگاه نکنید. هنری کنترل را زد. تلویزیون خاموش نشد. گوشی ویولت زنگ اضطراری کشید. پیام روی صفحه آمد: قرنطینه شهری فعال شد. هنری رفت سمت پنجره. پرده را کنار زد. خیابان خلوت بود. چراغ‌های خیابان یکی‌یکی خاموش میشدند. زیر نور مهتاب، همسایه‌ها وسط حیاط خانه روبه‌رو ایستاده بودند.همه رو به خانه آن‌ها، بی‌حرکت. +هنری، چرا ایستادن؟ -نمیدونم. ولی نباید اینجا بمونیم. همسایه‌ها هم‌زمان سرشان را کج کردند. صدای مفصل‌شان مثل ترق‌ترق چوب بود. هنری پرده را کشید. -ویولت، گوش کن. ماشین تو حیاطه... ادامه؟پارت‌بیست‌و‌سوم.
از در پشتی میریم. +مچ پام... -بغلت میکنم. فقط دستت رو محکم بنداز دور گردنم. ویولت اشکش را پاک کرد. هنری کیف اضطراری را از کمد برداشت: کلید، چراغ‌قوه، دارو، پتوی نازک. بعد ویولت را بغل کرد. از آشپزخانه به در پشتی رفت. صدای ضربه از در جلو آمد. آرام. بعد بلندتر. چند دست هم‌زمان. در پشتی را باز کرد. حیاط خلوت. ماشین آن طرف حصار بود. باید از کنار دیوار می‌رفتند. چیزی شبیه خاکستر از آسمان میریخت. وقتی به در حیاط رسیدند، پسر همسایه آن طرف ایستاده بود. گردنش بیش از حد چرخیده بود. چشم‌هایش مثل صفحه خاموش تلویزیون، پر از برف. +هنری.. -نگاهش نکن. فقط به من نگاه کن. هنری با آرنج در حیاط را باز کرد. پسربچه صدا داد: ویولت..مچ پات خوب شد؟ صدای خود هنری را داشت. ویولت بدنش لرزید. هنری محکم‌تر گرفت. -گوش نده. اون من نیستم. سوار ماشین شد. ویولت را روی صندلی گذاشت. کمربندش را بست. ماشین روشن شد. آقای فرهادی از کنار خانه آمد، چهار دست‌وپا، ولی مفصل‌هایش برعکس خم می‌شد. هنری دنده را گذاشت عقب... ادامه؟پارت‌بیست‌و‌چهارم.
در آینه، همسایه‌ها دنبال ماشین می‌دویدند، اما نه مثل انسان. یکی از آن‌ها به در ماشین کوبید. ویولت جیغ کشید. هنری گاز داد. خیابان‌ها خالی بود. فقط چند ماشین رهاشده. رادیو خودش روشن شد. صدای خش‌داری گفت: به پل شمالی نزدیک نشوید. تکرار.. آن‌ها از پل عبور کرده‌اند. هنری دستش را گذاشت روی زانوی ویولت. -میرسیم. قول میدم. ویولت دست سالمش را گذاشت روی دستش. +کجا؟ هنری به جادهٔ تاریک نگاه کرد. -جایی که این صداها نتونن ما رو پیدا کنن... جاده خلوت بود. چراغ‌های ماشین دو تیر زرد می‌انداختند روی آسفالت داغ. هنوز گرم بود، حتی شب. شیشه را کمی پایین آورده بود. بوی علف خشک و خاک می‌آمد. ویولت به جاده نگاه می‌کرد. نور چراغ‌های خیابان یکی‌یکی از کنار ماشین می‌گذشت و بعد تاریکی. +هنری، الان چند ساعته بیداریم؟ -نمیدونم. خیلی. +خوابم میاد. -بخواب. من بیدارم. +مطمئنی؟ -مطمئنم. ویولت سرش را تکیه داد به شیشه. چند دقیقه بعد، صدای نفس‌هایش آرام شد. ادامه؟پارت‌بیست‌وپنجم.
باد از پنجرهٔ نیمه‌باز می‌آمد و موهای ویولت را آرام تکان می‌داد. هنری نگاهش کرد؛ صورتش در نور کم‌رنگ داشبورد آرام بود. دست سالمش را آرام گرفت و انگشت‌هایش را دور انگشت‌های سردش پیچید. جاده مثل نواری بی‌انتها زیر چرخ‌ها کش می‌آمد. هنری یک‌دست رانندگی می‌کرد و دست دیگرش در دست ویولت بود. هر چند دقیقه نگاهش می‌کرد؛ به پلک‌های بسته‌اش، به لب‌های نیمه‌بازش. ویولت در خواب انگشت‌هایش را دور انگشت‌های هنری جمع کرد. ویولت چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد. +اگه برسیم..یه چیزایی رو باید بهت بگم. -همین حالا بگو. +نه. حالا فقط..دستت رو تکون نده. هنری خندید، آرام. -قول میدم.حتی اگه دستم بی‌حس بشه. ویولت سرش را به شانهٔ او تکیه داد. هنری شانه‌اش را کمی بالا آورد و برای لحظه‌ای فراموش کرد دنیا دارد از هم می‌پاشد. فقط بوی موی ویولت بود و گرمای تنش. هنری دستش را گذاشت روی دستگیره. -بمون تو ماشین. من میرم. +نه. با هم. پیاده شدند. هوا سنگین بود، بوی فلز و لاستیک سوخته. هنری جلو رفت، ویولت پشت سرش، انگشت‌هایش محکم در دست او... ادامه؟پارت‌بیست‌وشیشم.