eitaa logo
- 𝖬𝗂𝗌𝗌𝗂𝗇︎𝗀︎ h𝖺𝗅︎𝖿︎
91 دنبال‌کننده
35 عکس
0 ویدیو
0 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
باد از پنجرهٔ نیمه‌باز می‌آمد و موهای ویولت را آرام تکان می‌داد. هنری نگاهش کرد؛ صورتش در نور کم‌رنگ داشبورد آرام بود. دست سالمش را آرام گرفت و انگشت‌هایش را دور انگشت‌های سردش پیچید. جاده مثل نواری بی‌انتها زیر چرخ‌ها کش می‌آمد. هنری یک‌دست رانندگی می‌کرد و دست دیگرش در دست ویولت بود. هر چند دقیقه نگاهش می‌کرد؛ به پلک‌های بسته‌اش، به لب‌های نیمه‌بازش. ویولت در خواب انگشت‌هایش را دور انگشت‌های هنری جمع کرد. ویولت چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد. +اگه برسیم..یه چیزایی رو باید بهت بگم. -همین حالا بگو. +نه. حالا فقط..دستت رو تکون نده. هنری خندید، آرام. -قول میدم.حتی اگه دستم بی‌حس بشه. ویولت سرش را به شانهٔ او تکیه داد. هنری شانه‌اش را کمی بالا آورد و برای لحظه‌ای فراموش کرد دنیا دارد از هم می‌پاشد. فقط بوی موی ویولت بود و گرمای تنش. هنری دستش را گذاشت روی دستگیره. -بمون تو ماشین. من میرم. +نه. با هم. پیاده شدند. هوا سنگین بود، بوی فلز و لاستیک سوخته. هنری جلو رفت، ویولت پشت سرش، انگشت‌هایش محکم در دست او... ادامه؟پارت‌بیست‌وشیشم.
چراغ‌قوهٔ گوشی روی صندلی خالی راننده افتاد. خالی. سکوت آن‌قدر عمیق بود که صدای نفس خودشان را می‌شنیدند... ویولت ناگهان ایستاد. +هنری..اونجا. از تاریکی پشت ماشین سایه‌ای جدا شد. بعد یکی دیگر.بعد سه‌تا. هنری ویولت را کشید پشت خودش، طوری که پشتش به سینهٔ او چسبید. -برو تو ماشین. حالا. ویولت نرسید. دستی از پشت گردنش را گرفت و پارچه‌ای روی دهان و بینی‌اش فشار داد. ویولت تقلا کرد، ناخن‌هایش را در هوا کشید، جیغش خفه شد و در هوا شکست..کوتاه، بریده، و بعد سکوت. هنری برگشت و همان لحظه دیدش: ویولت که در دست مرد شل می‌شد و می‌افتاد، موهایش روی آسفالت. -ویولت! مردی از پهلو هجوم آورد. هنری چرخید، آرنجش را کوبید زیر گلوی مرد، بعد مشتش را روی فکش. صدای شکستن چیزی بود و مرد افتاد... ادامه؟پارت‌بیست‌وهفتم.
هنری نفس‌نفس می‌زد، خون روی لبش بود، برگشت سمت ویولت و همان لحظه بازویی از پشت گردنش را قفل کرد. سنگین. قوی‌تر از او. هنری تقلا کرد، پاشنه‌اش را کوبید به ساق پای مرد، ولی دستش مثل آهن بود. زمین زیر پایش کش آمد، زانوهایش خم شد. آخرین چیزی که دید ویولت بود، روی زمین، و آخرین چیزی که شنید صدای خودش بود که فریاد می‌زد اسمش را. بعد تاریکی. صدا بود که بیدارش کرد. خش‌خش چیزی که روی زمین کشیده می‌شد. هنری چشم باز کرد؛ سرش تیر می‌کشید و مزه خون در دهانش بود. دست‌هایش از پشت بسته بود، طناب در پوستش فرو می‌رفت. کنارش، ویولت روی زمین بود، هنوز بی‌هوش، موهایش روی صورتش پخش. -ویولت..ویولت، صدای منو می‌شنوی؟ ویولت پلک زد. چشم‌هایش خمار و ترسیده بود... +هنری..؟ -من اینجام. نگاهم کن. ویولت نگاهش کرد، لبش می‌لرزید. هنری خودش را کمی کشید جلو، هرچقدر طناب اجازه داد، تا شانه‌اش به شانه او برسد... ادامه؟پارت‌بیست‌‌وهشتم.