اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا بَقِيَّهَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ.

‌‌ بعضی آدم‌ها نبودنشون فقط به چشم نمیاد؛ نبودنشون رو می‌شه توی تمام لحظه‌های یه روز حس کرد. توی سکوت‌های بی‌دلیل، توی نگاه کردن‌های بی‌هدف به گوشی، توی لحظه‌هایی که دلت می‌خواد چیزی رو تعریف کنی اما یادت می‌افته اون آدم الان کنارت نیست که بشنوه. انگار با نبودنش یه گوشه‌ای از روز خالی می‌مونه؛ یه جای خالی که نه با شلوغی پر می‌شه، نه با حرف زدن با آدم‌های دیگه و نه حتی با گذشت زمان. چون بعضی حضورها شبیه هیچ‌چیز دیگه‌ای نیستن که بشه جایگزینش کرد. شاید باید قبول کنیم بعضی آدم‌ها فقط بخشی از روزمرگی‌هامون نیستن؛ خودشون دلیل قشنگ‌تر شدن روزهای معمولی‌مونن. همونی که حتی فکر کردن بهش لبخند میاره، که بودنش به ساده‌ترین اتفاق‌ها معنا می‌ده و حضورش باعث می‌شه دنیا کمی مهربون‌تر به نظر برسه. و عجیب اینجاست که نبودن بعضی آدم‌ها، انگار عقربه‌های ساعت رو هم خسته می‌کنه؛ زمان می‌گذره، اما نه به اندازه‌ی همیشه. روز تموم میشه، اما انگار قبل تموم شدن بارِ تمام ۲۴ ساعتشو میذاره رو شونه‌های تو .. چون بعضی آدم‌ها فقط در زندگی‌مون حضور ندارن؛ یه تکه از قشنگیِ زندگی‌مون به بودن اون‌ها گره خورده. و شاید همین عمیق‌ترین شکل دلتنگیه :) - همین حوالی... - #مـؤثـر_نوشت ‌‌‌

🌘.