. مشک‌و‌از‌دست‌سکینه‌گرفت .. آروم‌سرشو‌نوازش‌کرد : برو‌توخیمه‌عموجان ، میرم‌براتون‌آب‌میارم ؛ مگه‌عباس‌مرده‌که‌اهل‌حرم‌چیزی‌بخوان و‌براشون‌مهیا‌نشه ؟ : ) .

. مشک‌و‌برداشت‌و‌رفت ، به‌بخشی‌از‌فرات‌رسید .. بهش‌می‌گفتن : - علقمه ' آروم‌از‌اسب‌اومدپائین‌و‌مشک‌و‌برداشت ؛ به‌سمت‌نهرراه‌افتاد .. .

منم مداحم ی چی بگم؟

. نشست ، مشک‌و‌پر‌کرد .. دستاشو‌پر‌آب‌کرد ؛ گلوش‌خشک‌بود .. تشنه‌بود ، خسته‌بود ، خیلی‌وقت‌بود‌که آب‌نخورده‌بود ! دست‌پر‌از‌آب‌و به‌سمت‌لب‌های‌ترک‌خورده‌اش‌برد ؛ اما .. .

. لحظه‌ای‌به‌خودش‌نهیب‌زد : عباس ؟ وای‌بر‌تو ! حسین‌تشنه‌باشه .. اهل‌بیت‌حسین‌تشنه‌باشن .. تو‌سیراب‌باشی ؟ اینه‌رسم‌وفاداری ؟ .

آخ بمیرم برات

. آب‌علقمه‌‌از‌دستای‌عباس‌جاری‌شدن و‌دوباره‌به‌همون‌رود‌ریختن ، با‌خودش‌زمزمه‌می‌کرد : حسین‌‌اهل‌بیتش‌سیراب‌بشن ، بعدش‌عباس ! : ) .

. مشک‌و‌برداشت‌و‌بلندشد‌اما‌واویلا ، دور‌تا‌دورشو‌گرفتن ؛ بهش‌حمله‌کردن .. و‌بعدش‌ عباس‌من ، کو‌دست‌هایت 💔 ؟ : ) .

. مشک‌و‌به‌دهن‌گرفت .. همه‌ی‌امیدش‌این‌بود ؛ دستات ؟ عیب‌نداره‌عباس ، اهل‌بیت‌حسین‌تشنه‌ان .. نکنه‌نا‌امید‌بشی💔 ! .

. برو‌عباس‌ ، برو ! چیزی‌نمونده‌تا‌خیمه ! خواست‌حرکت‌کنه‌که‌تیری‌دقیقا‌به‌مشک‌خورد .. .

. درمونده‌شده‌بود .. دور‌تا‌دورش‌و‌نامردا‌محاصره‌کرده‌بودن ؛ یهو‌دیدن‌صدای‌‌یکی‌بلند‌شد : یااخا ، ادرک‌اخاکَ💔'! .

. ای‌برادرم ، برادرت‌را‌دریاب '! حسین‌جان‌بیا‌که‌علم‌ات‌افتاده ؛ علمدارت‌هم‌شبیه‌علمت‌افتاده .. .