چند روز است تیکه ای از نوشته های عین.صاد ذهنم را مشغول کرده .
آقای صفایی میگوید باید اشک هایمان از سر خوف باشد،خوف از اینکه آیا سال دیگر در خیمه امام هستم یا نه؟ این گریه اثر گذار است.
در روضه نشسته ام و باید هم گریه کنم از اینکه سال دیگر رو به روی امام قرار نگیرم گریه کنم از اینکه اهل نماز باشم ولی اهل تکلیف و مطیع امام نه!
باید گریه کنم و از حسین بخواهم حجاب ها را از میانمان بردارد، مثل وقتی نشست روی سینه امام حسین آقا همانجا هم گفتند برگرد،توبه کن!
و حجاب تا کجا که هدایت امام نزدیک است و او فاصله دارد و نمیبیند...؟
گریه میکنم تا آن حجاب ها برداشته شود همان هایی که مرا از امام زمانم دور کرده و خودم را منتظر و یارش میدانم اما تکلیف ام روی زمین مانده ...
استقامت در راه حسینﷺ،
قحطی آب دارد، تحریم شدن دارد
سهشعبهها دارد، کشتهشدن دارد..
هر کس با حسینﷺ است،
بداند که هزینه دارد..
10.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
تا که آب خواستی
سر نيزه تو گلوت کردن💔