دوست داشتن یک نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونه ست. اولش عاشق همه ی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن. هر روز صبح از اینکه می بینی این همه چیز بهت تعلق داره حیرانی. بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده می شن. چوب ها از بعضی قسمت ها پوسیده می شن و می فهمی که عشقت به اون خونه به خاطر کمالش نیست؛ بلکه به خاطر عیب و نقص هاشه. تمام سوراخ سنبه هاش رو یاد می گیری. یاد می گیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه. اینا رازهای کوچیکی هستن که خونه رو مال آدم می کنن. -مردی به نام اُوِه🤍

_

چقدر زندگیِ ما مثل شن‌های دریاست دوست من، محکم می‌گیریمش، اما از بین انگشتانمان می‌لغزد.

‏تنها چیزی که نباید واسه‌ش جنگید، خواسته شدنه. اگه این یکی از جنگهای روزانه توئه، حاصلش فقط فرسودگیه.

عشق در مورد این نیست که شرایط قراره آسون باشه اما قطعا به این معنیه که یه نفر ارزششو داره که براش تلاش کنی، بجنگی، صبوری کنی و گاهی از خودت براش بگذری، عشق به این منظوره!

💯

اگر نقصی توی تصویر زندگیمون می‌بینیم بهتره با پاک‌کنی از جنس انرژی و اندیشه مثبت اون رو پاک کنیم و مجدداً با قلم افکارمون شروع به طراحی و رفع اون نقص کنیم ...🐰

;)