‌                                                 ‌ ‌‌‌    ‌ میدونی... آدمای شبیهت رو دوست دارم یه وایب خاص: یه شخصیت آروم که بوی چوب میده،بوی بارون،جنگل،قهوه و گاهی سیگار... شبیه مه،رنگ آبی آسمونی،سبز جنگلی یا قهوه‌ای چوبی... شبیه آهنگ پرتقال من،گریه نکن که سرنوشت،الهه ناز،هنوزم وقتی میخندی... شبیه شب... شبیه کافه‌های کوچیک و گرم پایین شهر تو سرمای زمستون،شبیه یاس بنفش،موزیک‌های بیکلام آروم،کتاب نو و کتابفروشی های انقلاب،چشمای یه بچه آهو،پرواز پرستوها تو غروب،صدای جیرجیرکا،.... _ناشناس فقط میتونم بگم تعریفت خیلیییییی بهم چسبید:) بیا ماچت کنم

جدیدن بم خیلیآ میگن چقد بهتر شدی چقد حالت خوبع چقد... و منی ک اون لحظه دچار فروپاشی شدیدم احساس خفگی ممتد دارم به در و دیوار و زمین و زمان چنگ میزنم بغض صگیمو قورت بدم بلندتر میخندم به روشون و ... پ.ن آدما همینن! شاید یک شب معمولی از خونه بزنم بیرون به مقصد هیاهوی جنگل ها و دقیق تر غار تنهایی ولی بی انصافیع که نگم وسط این نقش بازی کردنا اونی ک باید خدش میفممت برا اونی ک بلدته بابا جان رنگ رخساره خبر دهد از سر درون!)

بنده بعد از دوازده شب به بعد

یه چیزاییو رو همیشه نمیشه گفت؛ نمیشه گفت، دلم تنگ شده، باهام حرف می زنی؟، نمیشه گفت غمگینم، ناامیدم، آرومم می کنی؟، نمیشه گفت دلت تنگ میشه؟، بغلم می کنی؟، نیاز دارم بهم توجه کنی؛ باور کن تکرار یه چیزایی باعث تخریب آدم میشه، یه چیزایی گفتی نیست، واجبه، لازمه، باید طرفت خودش بفهمه.

من بسیار آدم« شب با ماشین بریم دور دور و آهنگ گوش بدیم»ای هستم

تروخدا این تو ذهن شما بیافته🤌🏼

🤣😐

خیلی روی رفتارهای کوچیک آدم‌ها دقت میکنم، حس‌هام خیلی قویه زود میفهمم داستان از چه قراره، حافظه‌ام به شکل عجیبی همه چی رو به یاد داره، جزئیات رو خیلی خوب میبینم، زودرنجم و وقتی ناراحت میشم قلبم به معنای واقعی مچاله میشه(: . - من :