هدایت شده از عطر ِچای..
دردش، رنجش، حزنش وصف ناشدنیه..
هرگز، تاکید میکنم هرگز نمیشه توصیفش کرد.. چون حق مطلب هرگز با توصیف ادا نمیشه..
.moon.
یا اسماء 1:))
ای اسماء! مادرمان اگر ما را ببیند،
زخمهایش التیام مییابد و جانش آرام میگیرد...
با دستانی لرزان کوبهٔ در را زدند، و بغضِ یتیمیشان سر باز کرد...
احساس کردند که پنجهٔ اجل، همین امشب بنا دارد مادرشان را ببرد...
اسماء دواندوان آمد تا در آغوششان کشد و با سخن گفتن، حواسشان را پرت کند؛
اما همینکه چشمانش به اشکهای حسین افتاد، بغضش شکست و سیل اشکهایش جاری شد!
میخواست کودکان متوجه نشوند، اما نمیدانست چگونه پنهانش کند...
اگر زبان را هم به بند بکشی، رازِ چشمهای گریان را چگونه میتوان پوشاند؟!
اسماء خواست آنها را دوباره به مسجد بازگرداند؛ اما مگر میشد بازشان گرداند؟!
در حالی که مادرشان، فاطمه زهرا، همان جانی بود که در کالبد این دو کودک میتپید...
گفتند: «ای اسماء! مادرمان اگر ما را ببیند، همهٔ غمها و دردهایش را از یاد میبرد؛
او با بوییدن عطرِ ما حالش خوب میشود، و ما نیز با بوییدنِ او آرام میگیریم!»
در را باز کن... پهلوی شکستهٔ زهرا هنوز التیام نیافته است؛
بگذار با نالهها و اشکهایمان، او را در تحمل این داغ یاری دهیم...
هنگامی که پای به حجره نهادند، دیدند سکوتی سنگین حاکم است و نالههای زهرا خاموش شده...
با دلی سرشار از امید گفتند: «کاش مادرمان از دردِ آن شکستگی شفا یافته باشد!»
چرا که از شدتِ درد زخم پهلو، شبها تا سحر خواب به چشمش نمیآمد؛
و گفتند: «خدا را شکر که بر مادرمان زهرا منّت نهاد و به او سلامتی بخشید!»
اما صدایی در دل مرثیه ندا میدهد: «دیگر ناله نکنید؛ بگذارید زهرا آرام گیرد...
مگر چشمانِ مادری که جنینش را سقط کردهاند، خواب آرام به خود میبیند؟!»
چون بر بالینش رسیدند، دیدند رو به قبله آرام گرفته است؛
پارچهای سپید بر چهره کشیده و دستانش را بالینِ سر ساخته بود...
پارچه را از صورتش کنار زدند و دیدند که پلکها و گونههایش کبود و سرخفام است!
درِ خانه، دیوارِ کوچه و لکههای خون، همگی بر این ستم گواهی میدهند...
او شاهدانی آشکار دارد: بازوان و شانههایی که از ضرب تازیانه سیاه شده؛
چرا باید امانتِ گرامی پدر، با پهلویی شکسته بهسوی او بازگردد؟!
چون دیدند مادرشان در بستر مرگ آرمیده، حسن از سوز دل ناله سر داد؛
و حسین صورت و گونههای اشکبارش را بر پاهای مادر میمالید و نوازش میکرد...
ناله زد: «مادرم! منم همان فرزندِ سر بریدهات، با من سخن بگو!
تا به امروز هرگز پیش نیامده بود صدایت کنم و جوابم را ندهی...
چشمانت را باز کن! منم حسین، عزیزِ دردانهات؛
بر این کودکِ غریب دل بسوزان، که تو خود صاحبِ مهربانترین قلبِ عالمی!»
رهبری هیئت گرفتن:))
ولی پارسال یه جای دیگه بود، یه نفر دیگه هم بود که الان جاش خالیه:)))
دل که نه
جونمون براش تنگ شده:)
وقتی گفت اقاعه برگام ریخت
محتوای اینجا رو نصب ممبرای اینجا که دخترن هم نمیخونن، چه برسه به یه آقا 😂😀
یادمه خیلی وقتا تنها بودم و بهم سخت گذشت.
ولی هیچ وقت یادم نمیاد برم تو ناشناس یه کرد صحبت کنم و بگم درد و دل کنیم و وقتی جواب منفی بشنوم ناراحت بشم.
باران بزند بر تن شهری که تو نباشی؟/