تو را همچون بتی هر دم پرستیدم ولی انگار ،
که باید همچو ابراهیم تو را هم بشکنم روزی .
همیشه با کمی تردید میگویی کلامت را ،
دلم یک دوستت دارم بسی جانانه میخواهد .
اگر حاصل ز این افسانههایت هیچ باشد، پس چه سود؟
این همه شور و حکایت، این همه گفتار چه بود؟
من ز تو یک عزم میخواستم نه وصفِ آرزو
این همه دیر آمدن، جز حسرت و تکرار چه بود؟
عشق اگر در سینهات ریشه دوانده، پس بگو
آن سکوتِ سرد و این تاخیرِ بیانکار چه بود؟
من گذشتم از تو و از قصههای ناتمام
تو بمان و حسرتِ عشقی که دیگر در دسترس نبود...
شاعر:ام.جی
خندهات شیرین ، لبانت قند و چشمت چون شراب
باز میپرسی چرا سرمست و شیدای منی ؟