اگر حاصل ز این افسانههایت هیچ باشد، پس چه سود؟
این همه شور و حکایت، این همه گفتار چه بود؟
من ز تو یک عزم میخواستم نه وصفِ آرزو
این همه دیر آمدن، جز حسرت و تکرار چه بود؟
عشق اگر در سینهات ریشه دوانده، پس بگو
آن سکوتِ سرد و این تاخیرِ بیانکار چه بود؟
من گذشتم از تو و از قصههای ناتمام
تو بمان و حسرتِ عشقی که دیگر در دسترس نبود...
شاعر:ام.جی
خندهات شیرین ، لبانت قند و چشمت چون شراب
باز میپرسی چرا سرمست و شیدای منی ؟
این دست خودم نیست که دنبال تو هستم ،
تقصیر دلِ بیپدرِ خانه خراب است .
آیا آمدی چون من، مقصدت بودم،
یا چون گم شده بودی و جز من، پناهی برای برگشتن نداشتی؟
من از تمامِ جهان سهمی از عدم دارم
نه شوق ماندن و نه طاقت قدم دارم
تمامِ بودنِ من در سکوت گم شده است
به جای زندگی اندوه بیش و کم دارم
نه آسمان به سراغم نه آفتاب به من
من از تمام زمین حسرت عدم دارم
نه یار مانده نه راهی نه مقصدی، نه کسی
در این دیار غریبانه من چه غم دارم؟
چه وحشت است که حتی سکوت هم مردهست
من از صدای نبودن هزار ماتم دارم
نه اشک مانده به چشمم، نه بغض در گلویم
عجب که در دل ویران هنوز غم دارم
مرا به نام چه خوانی؟ من از خودم خالیام
نه هیچ بودهام و نه حتی نام و نشان دارم
شاعر: ام جی
نمیآید به چشمم هیچکس غیر از تو این یعنی
به لطف عشق ، تمرین میکنم یکتاپرستی را . .