زیر بارون قدم زدن یه لذت خیلی بزرگه برام:)

باید درگیر زندگیت شی

با تموم وجودم دوست دارم پا شم برم بیرون از پنجره با حسرت به آسمون نگاه میکنم ولی حتی نمیتونم پا شم درس بخونم چه برسه برم بیرون همینطوری که سعی دارم شل کنم پتو رو بیشتر میپیچم دور خودم و چشامو میبندم :)

این که هیچ وقت واسه شروع دیر نیست و قبول دارم ولی گاهی باید تاوان شروع نکردنتو بدجور پس بدی

جای زخم... یعنی چیزی که یه گذشته ی تلخ و برات یاداوری میکنه فرقی ام نمیکنه کجا باشه هی چشمت بهش میخوره و میری تو گذشته اگه تا قبل راجبش ازم میپرسیدی با اهی از سر نا امیدی بهت میگفتم زخما قرار نیست هیچوقت جاشون از بین بره تا ابد رو تنت جا خوش میکنن و می‌مونن ولی الان بهت میگن درسته ردشون هیچوقت پاک نمیشه ولی باید دوسشون داشته باشی اگه اونا نبودن شاید تو الان انقدر قوی تو جایگاه الانت نبودی...

حالا زخمای جسمی که هیچی فقط جاشون میمونه ولی امان از زخم های روحی میبینی چندسال گذشته ولی بازم وقتی یادش میوفتی تا عمق وجودت میسوزه دردش میپیچه تو قلبت جای خالیش خاطراتش حواستون باشه دارید با کی و کجا و چجوری خاطره میسازید که یه وقت خودتون روحتون و زخمی نکنید که جاش حالا حالاها خوب نمیشه...

از امشبی که یکم سخت گذشت ولی گذشت:)

آخرین امتحانای دی ماه دوران مدرسه ام تموم شد.

این روزا به زور از پس خودم برمیام لطفا ازم انتظاری نداشته باشین

روزایی که خیلی کم میارم فقط مدام به خودم میگم بیخیال دختر تو قوی تر از این حرفایی

من همه چیزو یادم میمونه ، فقط به روی خودم نمیارم

زندگی همینه⁶