داشتم سعی می‌کردم یه جوری شرایط زندگیمو توصیف کنم

انگار که من با یه ماشین خراب وسط یه جاده تاریکه تاریک گیر افتادم دو تا راه دارم یا داخل ماشین بمونم و از ترس تاریکی بمیرم منتظر کمک آدما بشینم که معمولا به تار موشونم نیست یا سعی کنم ماشین و درست کنم و خودم نور بندازم تو جاده و دل و بزنم به دریا

حتی اگه تصادف کنمم بازم حداقل تلاشمو برای نجات زندگی خودم کردم و مثل ترسو ها زانوی غم بغل نگرفتم که منتظر کسی باشم

پس توام اگه توی جاده تاریک گیر افتادی خودت خودتو نجات بده پاشو واسه زندگیت کاری کن

کسی وجود نداره که از ستاره ها بیاد و تاریکیت و روشن کنه ؛ خودت برای خودت نور باش!

دنبال خودم میگردم‌‌‌... مرا ندیدی جایی؟!

همین منی که بی گناهترین آدم قصه ی توام آدم بده ی زندگی یکی دیگم...

من؟ ادمی که روانی آدرنالین و هیجان و ریسکه

ولی یسری وقتا حق داری که نتونی حق داری که نکشی بلاخره آدم ها یجا باید کم بیارن باید یه لحظه همچیو رها کنن؛ تو حق داری...

میدونی چی درد داره؟ اینکه تو هی میخوای به روی خودت نیاری هی برات یادآوریش کنن هی بخوای بگی بیخیال حله هی قلبتو بیشتر بشکونن واقعا نمیدونم برای حال خوبم دیگه باید چیکار کنم؟ رهام کنید خواهشا فقط

مبینا همیشه زنگای اول بی حوصله و بد موده بعد همیشه وقتی من میرسم میبینم سرش رو دستشه روی میز با یه قیافه ناله😂