یه جوری عاشق سردی هوام که نزدیک ۲۰ دیقه رو پله های حیاط نشسته بودم بدون هیچی انقدر تو افکارم غرق بودم که انگار اصلا تو یه زمان و مکان دیگه بودم

انقدر اوضاع پیچیده اس که حتی نمیدونم از کجا باید شروع کنم

امروز سر کلاس فیزیک با مبینا داشتیم ‌کراکر ماهی( خوراکی موردعلاقه عسل) می‌خوردیم مطلوب ترین کلاس فیزیکی بود که تاحالا داشتم

تو این نصف روز هم‌ برف دیدم هم بارون

امروز کلی امید جمع کردم

چند روزه داره بهم خیلی خوش میگذره

شاید قراره بمیرم

اینجا خیلی کم حرف میزنم خودم میدونم

از سفر برگردم اینجا رو راش میندازم مثل اولاش بشه

من برگشتممم

زندگی کلا رو دور سخت گیریه به هر کی بیشتر سخت بگیره اون بیشتر رشد میکنه و بزرگ میشه

البته شایدم این یه توجیه برای آروم کردن خودم باشه ولی بلخره