پیروزی از جایی شروع شد که شکست خورده بودم و خسته بودم؛ نقطهی فروپاشی، شروع یک واقعه بود. موفقیت!
بعد از آن، نه بازنده بودم، نه بازمانده، نه زنده و حتی مُرده. نظارهگر.
با ضربه به شرمگاه تاریخ، محکم زدن و محکمتر زدن به پشت گردن زخمی، یک خطای بُ... هیس! چشم پوش.
حرص خوردن، گریستن و هر احساسات خزعبل دیگری برای آن لحظات شایسته نبود. در نمایشگاه بیعدالتی آنان فقط بمانم و ببینم. خارج شدم، فرونریختم، درونم هیچ حادثهای رخ نداد.
عادت نکرده بودم؛ اما، واقعیت عریان همین است که هست؛ مگر یک انسان چقدر میتواند همنوعان خودش را به راه نیک بکشاند؟
هیچکدام از انسانها به تنهایی قادر به خراب کردن سیستمی که از قبل تعیین شده نیستند. ننگ به آقاجانهای بالادستی؟ نه، تو ناسپاسی، در سیستم ما همهچیز وجود دارد؛ تو لایق نیستی. اعتراف؟ نابودی.
انگل واقعی کیست؟ هیچکس نمیداند، همه پیچ و مهره هستند، منتها یکی کوچک، دیگری کمی بزرگتر.
سپاسگزاران قربانی میشوند، حتی نمیدانند کِی، کجا، چرا و برای چه کسی.
- انتشار شده در سکوت آبی
سپس، جایی میرسی که نه واژهای، نه هیچ توصیفی برایش وجود ندارد.
شاید این هم بهانه باشد؛ اما، فقط میدانم فعلا در حالت قربانی قرار دارم. قربانی مغز خودم.
حال، مغزم مرا تبرئه میکند؛ من هیچ کنترلی بر ذهن، و افکار معیوبم ندارم.
درون، جز سردرگمی، چیزی نمیبینم.
- یادداشتی از احساسی که اکنون در من جریان دارد.
به سکوت خو میگرفت و آن قدر بیحضور شده بود که همه فراموشش کرده بودند.انگار به دنیا آمده بود که تنها باشد.
خیلی رو مخه وقتی میری دستشویی یکی در میزنه میگه داری چیکار میکنی ؟ دارم کیک میپزم تولدت مبارک.