+۲=۱۰ !/ به ضمیمه‌ی قاب دل‌نشین.. #مکتوبات

آقای باب‌المراد؛ لطفاً من را برگردانید به همان روزهای بهاری عمر. به روزی که من بودم و حرم زخمی ولی خندان. حرم آرام شما و پسرتان. حرمی که من خشت به خشت، بوی نوه‌ی عزیزتان را استشمام می‌کردم. روی سنگ مرمر کف ایوان آفتاب ملایم صبح افتاده بود. نشستم روی سنگ‌ها. انگار امام بود و من. زانو زدم تا حرف‌های امام در جمع اصحاب را بشنوم. من خیال می‌کنم و در خیال، امام ۵ ساله‌ی این خانه که حالا مرد رشیدی شده می‌آید، سرداب تولدش را ریسه می‌بندد، سامرا از سربازان اسلحه به دست خالی می‌شود، بچه‌ها در حیاط حرم می‌دوند و می‌خندند. ایستگاه صلواتی می‌زنیم و قربان تا غدیر شیرینی پخش می‌کنیم. آقای راه بلدِ ما؛ «هادی اگر تویی که کسی گم نمی‌شود» بذری بدون عشق تو گندم نمی‌شود! */سامراء-اوّل ِسنهٔ صفر دو

من جامعه نخوانده بودم. جامعه‌شناسی چرا، ولی جامعه‌ی کبیره نه. در کتاب تاریخ اسلام دبیرستان می‌خواندم که «امام هادی علیه‌السلام زیارت جامعه‌ی کبیره را که شناسنامه‌‌ی شیعه است، یک کلاس امام شناسی است انشاء فرموده و به ما آموخته‌اند.» اما اگر به خودم بود هیچ‌وقت همّت نمی‌کردم آن‌همه صفحه را بخوانم. شاید اگر هم شروع می‌کردم هر چند دقیقه یک‌بار تعداد صفحه‌های باقی‌مانده را می‌شمردم. اما حالا سال‌هاست توفیق می‌شود زیارت جامعه‌ی کبیره بخوانم و پای درس امام بنشینم؛ امام از زبان امام. حرم امام رئوف جامعه خوانده‌ایم؛ بارها. اگر خودم تنها باشم و یک زیارت جامعه نخوانم انگار زیارتم بدون معرفت و فهم بوده. کنج صحن حرم شاه‌چراغ هم خوانده‌ایم؛ همین ده روز پیش. نیمه‌شب‌هایش را باید بچشید.. حتی حرم حضرت عبدالعظیم هم. نیمه‌شب‌ها، سحرگاه، وقتی به جز صدای تسبیح ملائک صدایی در ملکوت حرم نیست، ما یک گوشه جمع می‌شویم. همیشه هم یک گوشه‌ی مخصوص برایمان جا می‌گیرند، یک کنج دنج. حتی اگر نیمه‌شب زمستانی وسط صحن انقلاب باشد، باز هم کنج دنج است. استاد می‌نشینند و ما هم گِرد او. همه حلقه می‌زنیم دور امام. رو به گنبد. گرم می‌شویم. قطره‌قطره. با اشک معرفت امام. استاد می‌گویند این‌جا کلاس امام شناسی است. صفحه‌ها را نمی‌شمارم. چشم‌هایم خواب را پس می‌زنند. خوابم نمی‌بَرد اما خیالْ مرا چه بسیار. می‌روم در خیال این‌که می‌شود یک روز، سامراء بنشینیم جامعه بخوانیم؟ رو به باب‌المراد، رو به ضریح، رو به گنبد زخمیِ مرهم‌یافته، در سرداب مطهر، با امام عصر ارواحنا فداه..؟ فمعکم معکم لا مع غیرکم..

کنار حزب خدا تحت امر رهبر خود به زیر بیرق توحید و پای باور خود برادرانه و محکم کنار لبنانیم تمام جبهه‌ی حق را ز خویش می‌دانیم #ریحانه_شیرازی

کاش تبعید می‌شدم به نجف...

می‌بینید؟ همیشه‌ی تاریخ، چادری بودن خودش نشونه‌ی محکم و روشن مبارزه بوده و هست و خواهد بود. چادر سلاحه. چادر مقاومته. همیشه عده‌ای از این حجاب و خصوصاً این چادر مشکی، حقد و کینه داشتن و امروز هم همون جریان فاسد و وقیح ادامه داره. هرچی بیشتر جلو میریم تفکیک افراد واضح‌تر می‌شه. این افراد فاقد شرافت که امروز می‌بینیم هم، این ویژگی رو بیشتر بروز میدن. رحمت خدا به کسانی که به ما یاد دادن وقتی با این چادر مشکی از خونه میاید بیرون نیت قربة الی الله کنید، نیت جهاد کنید که همین چادر خار توی چشم خیلی‌هاست! روز به روز بیشتر متوجه این موضوع میشیم. پس بی‌علت نیست که همه این چادر رو نشونه گرفتن. جریان حجاب‌استایل یه جور، بی‌حجابی یه جور، و این وقایع گاه به گاه هم جور دیگه. خدایا ازت ممنونیم به ما سلاحی دادی که همیشه همراهمونه. حتی اگر حرف هم نزنیم و عقایدمون رو کلامی بروز ندیم، این چادر حرف ما رو می‌زنه. به خاطر همینه که همیشه تأکید شده چادر با رفتار عفیفانه و صحیح همراه باشه تا شکل کامل جهاد رو نشون بده. */پُر واضحه که هرکسی چادریه مبارز این جبهه نیست. چادر خودش وسیله‌ی نفوذ و حیله‌ی بعضی‌هاست. اگرچه که کسی که اهلش نباشه معمولاً تا ته پاش نمی‌مونه!

برای مژده خودش را رسانده جبرائیل بساط صور به پا کن بگو به اسرافیل: بِدَم که زنده کنی مردگان عالم را نشان دهی به جهان جانشین خاتم را...

رسانده دست علی را ورای عرش، رسول: منم ولیّ شما و سپس علی‌ست، قبول؟! صدای هلهله‌ها پرکشید تا افلاک نبود کعبه، نبود مَشعر و مِنا، لَولاک... #ریحانه_شیرازی

عیدتون خیلی خیلی خیلی مبارک💚 الحمدلله الذي جعلنا من المتمسکین بولاية مولانا أميرالمؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام

حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان به صدق بدرقه‌ی رهت شود همّت شحنه‌ی نجف..

📖 متن کامل پیام حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای رهبر انقلاب اسلامی به‌مناسبت عید غدیر، سی و هفتمین سالگرد ارتحال حضرت امام خمینی (ره) و آغاز رهبری حضرت آیت‌الله شهید سیدعلی خامنه‌ای | ۱۴/خرداد/۱۴۰۵ 🔗 farsi.khamenei.ir/news-content?id=62998 📲 @rahbar_enghelab_ir

کسی بهتر از امام خامنه‌ای شهید ما، امام خمینی را نمی‌شناخت.می‌فرمود: «نباید برای خوشامد این و آن، برخی از مواضع حقیقی امام را یا انکار کرد، یا مخفی نگه داشت. بعضی اینجور فکر می‌کنند -و این فکر غلطی است- که برای اینکه امام پیروان بیشتری پیدا کند، کسانی که مخالف امام هستند، آنها هم به امام علاقه‌مند شوند، بایستی ما بعضی از مواضع صریح امام را یا پنهان کنیم یا نگوییم یا کم‌رنگ کنیم؛ نه! امام هویتش، شخصیتش به همین مواضعی است که خود او با صریح‌ترین بیان‌ها، روشن‌ترین الفاظ و کلمات، آنها را بیان کرد. همین‌ها بود که دنیا را تکان داد. همین مواضع صریح بود که توده‌های عظیم را مشتاق ملّت ایران و بسیاری را پیرو ملّت ایران کرد... امام منهای خطّ امام، آن امامی نیست که ملّت ایران به نفس او، به هدایت او جانشان را کف دست گرفتند، فرزندانشان را به کام مرگ فرستادند، از جان و مالشان دریغ نکردند و بزرگترین حرکت قرن معاصر را در این نقطه‌ی عالم به وجود آوردند. امام منهای خط امام، امام بی‌هویت است، سلب هویت از امام، خدمت به امام نیست. مبانی امام، مبانی روشنی بود... این کج‌اندیشی است که ما مواضع امام را انکار کنیم...» */رجوع شود به خطبه‌های نمازجمعه در بیست‌ویکمین سالگرد رحلت امام خمینی(ره) در ۱۳۸۹/۳/۱۴ */باید این سخنان را به این سال‌ها تعمیم داد. به کج‌اندیشی‌ها نسبت به مواضع رهبر شهید انقلاب نیز...