آن شب چه ذوقی کردم از دیدار رویَت یادت که هست؟ حالا باید کجا ببینمت آقا؟ بگو کجا؟

«خواب نمی‌برد مرا یار نمی‌خرد مرا مرگ نمی‌درد مرا آه چه بی‌بها شدم..»

«چه بگویم نگفته‌ هم پیداست غم این عشق مگر یکی و دوتاست به همم ریخته‌ست گیسویی به همم ریخته‌ست مدت‌هاست..»

روضه چی بخونم برات عزیز دلم؟ روضه نمی‌خواهد تنی که...

ما از تو به غیر تو نداریم تمنا حلوا به کسی ده که محبت نچشیده..

عليك فلیصرخ الصّارخون و یضجّ الضاجّون و یعجّ العاجّون...

...

بگو نرفته دلت خواست باز برگردی بگو چقدر برای حسین دل‌تنگی... *علیه‌السلام #ریحانه_شیرازی

▫️شور | هرشب باید مجنونت شم 🎙 کربلایی سیدمصطفی موسوی‌نژاد _________________________________

وَ أَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهَىٰ

گفتی گذر نما که جهان معبر است و بس گفتم گذار از که کنم؟ از تو؟ از خودم؟ #ریحانه_شیرازی

می‌خواهم فراموشم نشود من کیستم و این‌جا کجاست و آن‌چه بابتش آمده‌ام چیست و انسان‌ها ره‌گذرند و احساساتشان هم گذراست و آن احساسی که به انسان می‌دهند نیز و باید از همگان فارغ شد و در تنها رابطه‌ی حقیقی باقی ماند...؛ اما باز هم گاهی غرق احوال انسان‌ها می‌شوم. مشغول بودن‌ها. مثل حبابی که اطراف آن‌ها را گرفته باشد. یک هاله‌ای از گفتار و رفتار و احساسات بروز داده شده‌شان. یا همان چیزی که امروزی‌ها به تعبیر فرنگی‌اش می‌گویند وایب. حالا می‌خواهم دوباره با خودم مرور کنم حرف خانم 'ت' را که به بهترین شکل برایمان تنها رابطه‌ی حقیقی عالم را شرح داد. با خودم مرور می‌کنم و تصور: زمین صاف و تهی از همه‌چیز و کس، و تنها من بر آن. و آسمان صاف و تهی از همه‌چیز، و تنها پروردگارم بر آن. و یک خط صاف و مستقیم میان من و او، از زمین تا آسمان.. حالا چشم‌هایم را باز می‌کنم. من هستم و او. انسان‌ها و اشیاء و حباب اطرافشان چه؟ با سرانگشت خیال، می‌ترکند.