نامت‌آمدبه‌میان،اشکِ‌همه‌شد‌جاری خودمانیم‌عجب‌نام‌قشنگی‌داری.. #آقای‌اباعبداللــہ

+یاد بگذشته به دل ماند و دریغ نیست یاری که مرا یاد کند دیده‌ام خیره به ره ماند و نداد نامه‌ای تا دل من شاد کند خود ندانم چه خطایی کردم که ز من رشته الفت بگسست در دلش جایی اگر بود مرا پس چرا دیده ز دیدارم بست هر کجا می‌نگرم، باز هم اوست که به چشمان ترم خیره شده درد عشق است که با حسرت و سوز بر دل پر شررم چیره شده گفتم از دیده چو دورش سازم بی‌گمان زودتر از دل برود مرگ باید که مرا دریابد ورنه دردی‌ست که مشکل برود می‌کشندم چو در آغوش به مهر پرسم از خود که چه شد آغوشش چه شد آن آتش سوزنده که بود شعله‌ور در نفس خاموشش شعر گفتم که ز دل بردارم بار سنگین غم عشقش را شعر خود، جلوه‌یی از رویش شد با که گویم ستم عشقش را -فروغ‌فرخ‌زاد

به خدا در دل و جانم نیست هیچ جز حسرت دیدارش

من که اصرار ندارم تو خودت مختاری یا نرو یا بمان یا نگهت می دارم

در دو چال گونه ات دنیای من جا میشود ، عاشق ِدنیای خویشم لحظۀ خندیدنت .

از‌لحظه‌ای‌که‌واردِدنیایِ‌من‌شدی ، این‌خنده‌هایِ‌ازته‌ِدل‌بی‌اراده‌‌اند .

مادر، این شانه ز مویم بردار سرمه را پاک کنم از چشمانم بکن این پیرهنم را از تن زندگی نیست به جز زندانم تا دوچشمش به رخم حیران نیست به چکار آیدم این زیبایی بشکن این آینه را ای مادر حاصلم چیست ز خودآرایی در ببندید و بگویید که من جز از او از همه کس بگسستم کس اگر گفت چرا؟ باک‌م نیست فاش گویید که عاشق هستم قاصدی آمد اگر از ره دور زود پرسید که بیغام از کیست گر از او نیست، بگویید آن زن دیرگاهی‌ست، در این منزل نیست -فروغ‌فرخ‌زاد

جز قند لب یار که آرامش جان است هر قند که خوردیم زیادش به زیان است

بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهاییست

به همان قدر که چشم تو پر از زیباییست :)

از طرح چشمانت که گذر کنیم... عسلی بودنش تابلوی توقف ممنون است! :)

حواست هست؟ کسی بعد از من، خنده های تو رو عبادت نکرد.