حواست هست؟ کسی بعد از من، خنده های تو رو عبادت نکرد.

+آرزویی‌ست مرا در دل که روان سوزد و جان کاهد هر دم آن مرد هوسران را با غم و اشک و فغان خواهد به خدا در دل و جانم نیست هیچ جز حسرت دیدارش سوختم از غم و کی باشد غم من مایه‌ی آزارش شب در اعماق سیاهی ها نه چو در هاله‌ی راز آید نگران، دیده به ره دارم شاید آن گمشده باز آید سایه‌ای تا که به در افتد من هراسان بروم بر در چون شتابان گذرد سایه خیره گردم به در دیگر -فروغ‌فرخ‌زاد

خوشا دردی که درمانش تو باشی خوشا راهی که پایانش تو باشی

من آفتاب کرببلای تو را حسین هرگز نمیدهم به گلستان هیچکس #آقایِ‌اباعبـداللّٰہ.

آن آتشی که در دل ما شعله می‌کشید گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود به ما که سوخته‌ایم از شرار عشق نام گناهکاره‌ی رسوا نداده بود -فروغ‌فرخ‌زاد

خیالِ‌خامِ‌من‌این‌بودپنهانت‌کنم‌اما نمی‌دانم‌چراازپشتِ‌هرشعرم‌نمایانی .

مآدرم‌گفت‌بگُوکیست‌که‌معشوقه‌یِ‌توست؟ اسم‌زیبایِ‌تورازیرکتک‌لُودادم...،

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی -شهریار

عاشقی رایج نبود عبـاس آن را باب کرد، او دو دستش را کنار علقمه نذر سـر ارباب کرد ..

بی تو هر روز مرا ماهی و هر شب سالی ست شب چُنین روز چُنان آه چه مشکل حالی ست -هلالی‌‌جغتایی

همه شب در دل این بستر جانم آن گمشده را جوید زین همه کوشش بی حاصل عقل سرگشته به من گوید: "زن بدبخت دل افسرده ببر دمی از یاد او را این خطا بود که ره دادی به دل، آن عاشق بدخو را آن کسی را که تو می‌جویی کی خیال تو به سر دارد بس کن این ناله و زاری را بس کن! او یار دگر دارد." لیکن این قصه که می‌گوید کی به نرمی رودم در گوش نشود هیچ ز افسونش آتش حسرت من خاموش می‌روم تا که عیان سازم راز این خواهش سوزان را نتوانم که برم از یاد هرگز آن مرد هوسران را شمع، ای شمع! چه می‌خندی؟ به شب تیره‌ی خاموشم به خدا مردم از این حسرت که چرا نیست در آغوشم : ) -فروغ‌فرخ‌زاد

_