- با آنان که ناامیدت کرده بودند چگونه تا کردی ؟ +هیچ ، گذشتم . انگار که هرگز نبوده‌اند ..

یه روزهایی هست که می‌ایستی وسط زندگی ، یه نگاه میندازی به عقب و میبینی چه چیزهایی رو از دست دادی ، چه چیزهایی رو تحمل کردی و چقدر خودتو به این نقطه کشوندی . اون وقت به خودت میگی : " دیگه بسه " بسه از دویدن دنبال آدمایی که هیچ‌وقت نبودنت براشون حس نشده . بسه از قانع کردن خودت که این راه درسته ، در حالی که همیشه ته دلت میدونستی نه . اون حسای لعنتی که همیشه ته وجودم بودن ، حالا بهم لبخند میزنن و میگن : " دیدی ؟ حق با ما بود " از یه جایی به بعد ، دیگه وقتشه از نو شروع کنی . وقتشه خودتو از همه افکار منفی جدا کنی ، حتی از افکار منفی ذهن خودت . وقتشه بگذری از آدمایی که نبودشون شاید بزرگ‌ترین لطفی باشه که بهت میکنن . یه جایی باید به خودت بگی : آره ، زخمی شدم ، ولی زخم‌ها قوی‌ترم کردن . این منِ جدیدم . بدون منت ، بدون وابستگی و بدون ترس .

اگر روزی غم‌هات تموم شد ، شادی کردن بلدی ؟

اینهمه رنج کشیدیمُ نمیدانستیم ، که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست .. هجران که میدونی چیه ؟ هجران دیگه .. من از جان‌ کاه بودن دوری بسیار سروده ام ، از هجرانِ کلمات به فراموشیِ تو . به اشارتی ، بی صدا گریستم . مگر میشود دلی سپردُ دلی راهی کرد ؟ مگر میشود ؟ نه ! تنها نمانده ام .. سکوت در خانه مانده ، آن دست نوشته‌ات مانده که گَه گاه اشک هایم رویش سرازیر میشود ، من هم آب میشوم ، مثل برف روی شانه های کلاغ .. طاقت می‌آورم .. تنها نمانده ام .. بیا یکم عامیانه‌تر برات بگم ؛ اینا گفته های قبلنم بوده اگه یادت بیاد .. به ماه خیره میشم ، دیگه باید بخوابم ، دارم چُرت میزنم ، کاش میشد فکرامو برات بفرستم که یه روز ، تمومش پر از تو بود ، هنوزم هست .. برام بنویسُ تنهام نزار ، افکار بدی خستم کردن .. الانم به یادِ خاطره های قشنگ میرم اون آهنگ آقایِ شجریان رو گوش میدم . همونی که میگفت : جهان بس فتنه خواهد دید ، از آن چشمُ از آن ابرو .. برام بنویسُ تنهام نزار ..! :)

گریه کردن نشون دهنده این نیست که تو ضعیفی ، از زمان تولد ، همیشه یه نشونه بوده از اینکه زنده‌ای ..

بچه های دانشگاه دارن ی حرفایی میزنن که من دارم میترسم🙏🏻💘

هیچی نمیتونه آهن رو از بین ببره ، جز زنگِ خودش . تو هم همینطوری‌ای ؛ هیچ‌کسی نمیتونه نابودت کنه ، جز طرز فکرت . بیشتر آدما به خاطر نداشتن استعداد یا فرصت زمین نمیخورن ، به خاطر این میبازن که شک ، ترس و فکرای منفی آروم‌ آروم از درون خورده‌شون میکنه . فشار آدمِ قوی رو نمیشکنه ، این " خود تردیدیِ " که خوردش میکنه . ذهنت رو مثل باارزش‌ترین دارایی‌ت مراقبت کن ، چون وقتی اون ضعیف بشه ، بقیه چیزا هم دنبالش میریزن . رشدت از اون لحظه‌ای شروع میشه که دست از جنگیدن با دنیا برمیداری و شروع میکنی درست کردنِ درونِ خودت ..