و ای کاش در دلت برای من، خرده‌جایی بود.

«همه زندگیمان زنده ماندن بود. انگار زندگی کردن هم مانده بود برای بعد.»

و امشب ماه از من پرسید: «کجاست آدمی که مرا با او قیاس می‌کردی؟»

- من تورا زور نکردم که کنارم باشی، فقط از رفتنت، این زن، کمی میمیرد.

«همیشه خواستی از بارِ اندوهم بکاهی، اما رنج واقعی، اندوهی بود که در چشمانِ خودت پنهان کرده بودی. روزت مبارک مادر🤍.»

می‌گفت: در فروپاشی هايم، اشكى نريختم و حالا براى گير كردن لباسم به دستگیره ی در زار مى‌زنم، طورى كه انگار هيچ راهى براى بيرون آمدن نيست؛ اين حاصل ناديده گرفتن رنجى است كه بايد در آغوش می‌گرفتمش.

خوش برگشتی، زمستون عزیزم💙

پرسید: او هم تو را می‌خواست؟ به اندازه‌ی یک قرن سکوت کردم. و سپس گفتم:هیچ‌وقت مطمئن نشدم.

‌دلم می‌خواست اون یه نفر تو باشی، واقعا دلم می‌خواست اون یه نفر تو باشی.

صرفا جهت یاد آوری: «جون کندی تا حالتو خوب کردی؛ خرابش نکن؛ دوباره.»

و گاهی عزیز من؛ دلت از کسی می‌گیرد که می‌پنداشتی با تمام آدم‌های دورت فرق دارد.

در قلب ما وطن زنده است، اما زندگی در آن هر روز سخت‌تر می‌شود.