مُهـَج¹²⁸
-
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت ،
متحیرم چه نامم شـَه ِمُلـک ِلافتیٰ را . .
مُهـَج¹²⁸
به ضریحِ تو زدم بوسه ُفریاد زدم ؛
عطر ِانگور ِتو در دکّهٔ عطاري نیست:)