البته اهنگ های جو شاهکار هستنا ولی به طرز غیرقابل درک و عجیبی شاهکارن پس کسی قرار نیست به عمقش پی ببره و مردم فقط به صدا های ازار دهنده اطراف توجه میکنن درحالی که معنی های خیلی خیلی قشنگ و عمیقی داره مخصوصا اگر شخصیت جو رو بشناسید واقعا شخصیتش خیلی پیچیدس و من عاشق اینجور ادم ها هستم

مثلا یکی رندوم تو خیابون صدای هندزفری من رو بشنوه میگه طرف یکی دیگه از اون نوجوون های خیلی جوگیر و بد سلیقه است، درحالی که شاید اینطور باشه ولی حقیقت اینه که دارم تلاش میکنم جو رو درک کنم

چون خیلی ها نمیتونن درکش کنن

به قول یکی از دوستام کل اعضای تالی هال توی حرفه و شغلشون موفق شدن و چندتاشون نابغه های موسیقی شدن ولی این وسط جو ی بدبخت داره بدتر میشه

میخوام تحقیق کنم بدونم چش شده

این مورد علاقمه

البته کی میدونه؟ شاید یکی مثل ونگوگه نمیخوام با تعصب بهش نگاه کنم ولی این هنرش خیلی خاص و عجیب هست، مردم زمان ما شاید درکش نکنن، شاید به جو بگن روانی (که واقعا هست ولیخب)، این اتفاق های برای ونگوگ هم افتاد، البته با یسری تفاوت های خیلی بزرگی ولی خب مهم اینه که تاریخ تکرار میشه من افتخار میکنم در عصر جو هستم 👍

میگم حالش خوب نیست منظورم اینه این اهنگ رو بعد از سالها چند ماه پیش (دو ماه اینا) بیرون داد و یه تیکه از متنش واقعا عجیبه (جدای از صدا های ازار دهنده ی خود موسیقی که روانیم کرد به معنای واقعی کلمه،هنوز نتونستم کامل گوش کنم حقیقتش از این افکت ها و اینا خوشم نمیاد و این سلیقه ی شخصی من هست ولی باید به این اهنگ یه فرصت داد تا خودشو ثابت کنه، هرچقدر هم که در نگاه اول اشغال و عجیب بنظر بیاد) و بر اساس چیزی که من بهش معتقدم اینا حرف های دل خودشه، به یسری دلایلیییییی، خب اعتقاداتم بمونه برای خودم چون چرت و پرت زیاد میگم، ولی بهش فکر کنید