این عکس..

گفتم شاید به این تلنگر نیاز داشته باشید...

قابل توجه بعضیا: من شما رو مسخره نکردم، مسخره بودید خندیدم.

از چی متنفرم ؟ اینکه نگاهات برای دیگران هم باشه .

همه چیز تقصیر خودش بود. از همان ابتدا. او چه میداند از جهان آشفته درونم که اینگونه آشفته ترش میکند. او کجای این داستان ایستاده. اصلا دیگر نمی‌خواستم نیم نگاهی هم حواله اش کنم. اصلا میخواستم در ذهنم از او هیولایی وحشتناک بسازم که قلبم از او بترسد. رهایم کن، بگذار بمیرم؛ تو هم شبیه دیگرانی که مدعی بودند به جای چسب زخم استخوان لای زخم بودی. میخواستم اورا درون قلبم دفن کرده روی سنگش بنویسم:« اینجا منشأ رنجش های من خوابیده لطفا بر او نتازید». اما دوباره که مقابلش قرار گرفتم همه چیز فراموشم شد. میخواستم چه کنم؟ او با من چه کرده بود؟ از او متنفرم؟ نمیدانم؛ رهایم کن، برو بگذار بمیرم... برای "پنجره چوبی"

انقد میریزم تو خودم میریزم تو خودم که یهو یجا وسط یه چیز مسخره میزنم زیر گریه..

بهم نگید سخت نگیر لابد سخته که سخت می‌گیرم وگرنه کی از خوشحالی بدش میاد؟

امروز اصن روز من نیست...

یجوری ذوق کردم براش انگار قراره به خونه ما زنگ بزنه. 🤍●@Atomospher

حال دختره رو میخوام ...

وقتی ناامید شدی ک نمیاد و یهو سر میرسه و میبینیش>>

وابستگی<<<