من رو به بعضی از پسرا: اعتماد به نفس تا یه حدیش جذابه بعدش دیگه خنده دار میشه.

از خوبی‌های جمهوری اسلامی اینه که بهت ملاک ازدواج میده. مثلا اگه این شبا تو تجمعات نباشه، کنسله😌😌

‌چیه این آدمیزاد که از پس یه کنترل احساسات نمیتونه بر بیاد.

برام الهی به رقیه بگین لطفا؛)

باروون...

این عکس..

گفتم شاید به این تلنگر نیاز داشته باشید...

قابل توجه بعضیا: من شما رو مسخره نکردم، مسخره بودید خندیدم.

از چی متنفرم ؟ اینکه نگاهات برای دیگران هم باشه .

همه چیز تقصیر خودش بود. از همان ابتدا. او چه میداند از جهان آشفته درونم که اینگونه آشفته ترش میکند. او کجای این داستان ایستاده. اصلا دیگر نمی‌خواستم نیم نگاهی هم حواله اش کنم. اصلا میخواستم در ذهنم از او هیولایی وحشتناک بسازم که قلبم از او بترسد. رهایم کن، بگذار بمیرم؛ تو هم شبیه دیگرانی که مدعی بودند به جای چسب زخم استخوان لای زخم بودی. میخواستم اورا درون قلبم دفن کرده روی سنگش بنویسم:« اینجا منشأ رنجش های من خوابیده لطفا بر او نتازید». اما دوباره که مقابلش قرار گرفتم همه چیز فراموشم شد. میخواستم چه کنم؟ او با من چه کرده بود؟ از او متنفرم؟ نمیدانم؛ رهایم کن، برو بگذار بمیرم... برای "پنجره چوبی"

انقد میریزم تو خودم میریزم تو خودم که یهو یجا وسط یه چیز مسخره میزنم زیر گریه..