من به این بانمکی ,از چی میترسی؟

تا همیشه خاکستری ام، سراغ من نیا.

وقتی رفتم دنبالم نیا، من از قصد رفتم .

عزیزِ دوست داشتنیِ ام ، من دیگر خاکستری نیستم ، سیاهی مطلقم بدون نور ماه یا حتی ستارگان چشمک زن اطرافش، بدون ذره ای نور،ستاره را بر زخمم مالیدم همچون مداد پاک کن ،آنگاه زخمم پرتویی شد که قلمم را مانند دوات در آن فرو می برم می خواهی راز اقتدارم را بدانی؟ زخمم هرگز خشک نمی‌شود ..

من غرور مطلقم! و افتخار من این است که بنده ی تو باشم .

حتی دود سیگارمم شکل تو شد.