عزیزِ دوست داشتنیِ ام ، من دیگر خاکستری نیستم ، سیاهی مطلقم بدون نور ماه یا حتی ستارگان چشمک زن اطرافش، بدون ذره ای نور،ستاره را بر زخمم مالیدم همچون مداد پاک کن ،آنگاه زخمم پرتویی شد که قلمم را مانند دوات در آن فرو می برم می خواهی راز اقتدارم را بدانی؟ زخمم هرگز خشک نمی‌شود ..

من غرور مطلقم! و افتخار من این است که بنده ی تو باشم .

حتی دود سیگارمم شکل تو شد.

منو توی دنیای دیگه پیدا کن، این‌دفعه می‌دونم چطوری باید ازت مراقبت کنم.

'من' می‌سُرایمت،بمان.

ادعا میکنی Obsessed منی درصورتی که دئوکسی‌ریبونوکلئیک اسید یه ایران رو تنته؛