قسمت تلخ ماجرا اینجاست که همه هروقت مشکلی داشتن و یا کارشون لنگ بود به من زنگ میزنن؛گاها حتی بابت ساده‌ترین کارایی که از پس خودشون هم برمیاد.اونوقت ما هرکار یا مشکلی داشته باشیم یا کلا به کسی نمیگیم و میلولیم به خودمون،یا اگر هم به هزار زور و خجالت خودمونو راضی کردیم که بگیم،جواب درست و حسابی نمیگیریم.یا شونه خالی میکنن و گردن نمیگیرن،یا اهمیت نمیدن،یا در بهترین حالت با نق و آه و ناله و بی میلی...

طوری شده که حتی در بدترین شرایط هم به هیچکس نمیتونم رو بندازم.هم کلا همچین شخصیتی ندارم که راحت و واسه هرچیزی به سادگی آب خوردن از بقیه کمک بگیرم و رو بندازم،هم اینکه کاری کردن با آدم که پشت دستشو داغ کنه تا دوباره همچین کاری نکنه

ولی قربون خدا برم نذاشته کارمون لنگ بمونه

به قول بابام،میراث پدری ما پول و گنج و ملک و زمین و زیرخاکی و اینا نیست،عزت نفسه

گاهی وقتا آدم که میشینه نگاه میکنه میبینه عه،چاپلوس و خودشیرین و امثالهم کارشون صد قدم از ما جلوتره.اونوقت مود:خدایا واقعا چرا:/

فدا سر تموم بچه‌ها:)💔

اینم قشنگه.ولی حال مناسب میخواد...

سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک همه بودند سروران را سر

ظهیر گفت حسینا بخواه از ما جان حبیب گفت طبیبا بگیر از ما سر

سپس به معرکه عابس اجننی گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر

بنازم ام‌وهب را به پاره‌ی تن گفت برو به معرکه با سر ولی نیا با سر