طوری شده که حتی در بدترین شرایط هم به هیچکس نمیتونم رو بندازم.هم کلا همچین شخصیتی ندارم که راحت و واسه هرچیزی به سادگی آب خوردن از بقیه کمک بگیرم و رو بندازم،هم اینکه کاری کردن با آدم که پشت دستشو داغ کنه تا دوباره همچین کاری نکنه

ولی قربون خدا برم نذاشته کارمون لنگ بمونه

به قول بابام،میراث پدری ما پول و گنج و ملک و زمین و زیرخاکی و اینا نیست،عزت نفسه

گاهی وقتا آدم که میشینه نگاه میکنه میبینه عه،چاپلوس و خودشیرین و امثالهم کارشون صد قدم از ما جلوتره.اونوقت مود:خدایا واقعا چرا:/

فدا سر تموم بچه‌ها:)💔

اینم قشنگه.ولی حال مناسب میخواد...

سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک همه بودند سروران را سر

ظهیر گفت حسینا بخواه از ما جان حبیب گفت طبیبا بگیر از ما سر

سپس به معرکه عابس اجننی گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر

بنازم ام‌وهب را به پاره‌ی تن گفت برو به معرکه با سر ولی نیا با سر

این تیکه‌شو دوس داشتم گفتم بفرستم:) اگه خواستین کاملشو بعدا میفرستم