این بنده خدا هم راست گفته

آدم با دیدن و شنیدن بعضی چیزا، دیگه مردونگی واسش نمی‌مونه. غیرت واسش نمی‌مونه.

دنیا داره به سمتی کشیده می‌شه(یا بهتره بگیم کشیده شده) که آدم می‌گه کاش می‌مردم و این روزا رو نمی‌دیدم...

می‌مردم و نمی‌دیدم اون روزیو که یه عده تو اغتشاشات سال ۱۴۰۱ همون پرچمی رو آتیش می‌زدن که احمد متوسلیان‌ها و امثالهم واسش جنگیده؛ تو روی همون پلیسی وایمیستن که تو شادیا و غمای خودشون آماده‌باش وایستادن تا چیزیشون نشه؛ همون سپاهی‌ای رو فحش می‌دن که از نسل مهدی باکری‌ها هستن و واسه مملکت خون دادن؛ همون بسیجی رو کتک می‌زنن که تو سیل و زلزله و کرونا به کمکشون می‌ره؛ و...

می‌مردم و نمی‌دیدم فلسطینی که یه زمانی سایه‌ی پدریِ سردار سلیمانی رو سر بچه‌هاش بود حالا به این روز افتاده...💔🚶🏻‍♂

آره؛ آدم با دیدن اینا نه غیرتی واسش می‌مونه، نه مردونگی‌ای. البته اگه مردی باقی مونده باشه که غیرت و مردونگی‌ای هم باشه!

از ظهر همش "اللهم انا نشکوا الیک" تو سرم می‌چرخه

اللهم عجل لولیک الفرج...

ینی ته قصه چی می‌خواد بشه🚶🏻‍♂

امروز کلا از اولش، فکر و دلتنگی احاطه‌م کرده. از لحاظ ذهنی و قلبی بدجور بی‌قرار و کلافه‌م کرده

و از اون فکر و خیال‌ها و دلتنگیاست که اذیت نمی‌کنه؛ دیوونه می‌کنه. نمی‌دونم می‌فهمین چی می‌گم یا نه

بذارین یه مثال واضح‌تر و ساده‌تر بگم که خوب متوجه بشین. شما اگه بغل دستتون یه تراکتور روشن کنن بذارن، صداش خیلی زیاده و اذیتتون می‌کنه. بعد چن دیقه انگار به صدا عادت می‌کنین. شاید همچنان اذیتتون کنه، موقع حرف زدن بلند حرف بزنین، موقع شنیدن حرف بقیه نزدیک‌تر برین، ولی عادی می‌شه. اینطور موارد نمی‌دونم پیش اومده واستون یا نه، ولی بعد چن دیقه عادت می‌کنین به سر و صدا، بعد عادت کردن بهش هم، وقتی که صدا رو قطع می‌کنن یه لذت خاصی داره؛ انگار آسوده و راحت شدین.