حتی امسال از چن روز قبل و زودتر از همه بهم تبریک گفت تولدم رو و کادوم رو داد:))

ولی خلاصه چن روزه سوژه‌شون کردم دیگه😂 بابام از در می‌اومد تو به عمه‌م می‌گفتم آبجی فداش اومد😂🤦🏻‍♂ یه بار بعد ناهار بابام می‌خواست ظرفارو بشوره و عمه‌م هم نمی‌ذاشت و هی تو کشمکش بودن باهم. برگشتم به عمه‌م گفتم بیا اینور بذار بشوره عوض قربون صدقه‌ها رو دربیاد.

آخرش ما می‌مونیم و شب و فکرش.

می‌گه که: تاریکیِ شب خوبه، برای فکر کردن به سیاهیِ چشات:))

امروز بعد از چند ماه پولی که دانشگاه بهم بدهکار بود رو پس داد. خدایا شکرت😂🤦🏻‍♂

آقا من خوردم خیلی خوب بود؛ آنژیوی قلبم تموم بشه میام توضیح میدم. 》Enter the Dragon《 @Messwak

این خوردن داره😂

یکی از فامیلامون از تهران اومده خونه بابابزرگم، رفته بودیم دیدنشون. می‌گه که رشته‌ت چیه، گفتم فلان. می‌گه آخ آخ مهندسی، سخته نه؟ با لبخند می‌گم آره دیگه. دیگه نتونستم بگم سخت چیه مرد حسابی، پاره شدم. تو این چهار ترمی که گذروندم شیش بار زایمان کردم. بعد این تازه اومده می‌گه مهندسی سخته

تنهاییِ واقعیِ آدم اون موقعی به چشم می‌اد، که زمانی که لازم داری یکی پیشت باشه و حالتو بفهمه و کمکت کنه، کسی نباشه

آدم یه جاهایی نیاز به دوست داشته شدن داره، نیاز به محبت دیدن داره، انگار منتظره یکی بیاد بهش یه ابراز محبتی بکنه، یه تعریفی بکنه؛ که آدم بفهمه وجودش بیهوده نیست، حداقل واسه یکی ارزشمنده، یکی می‌بینتش، یکی هست که بهش اهمیت بده، یکی هست که واسش اهمیت داشته باشه و...

وگرنه منظور من از تنهایی و دوست نداشتنی بودن، لوس شدن و ناز کردن و اینا نیست مثل بچه‌های دو ساله. اون سنم گذشته

اینکه حالم بد می‌شه، عصبانی می‌شم، اعصابم خورد می‌شه، ناراحت می‌شم، غرغرو می‌شم، بهونه‌گیر می‌شم، کم حرف می‌شم، بی‌‌حوصله و بیقرار می‌شم و غیره؛ ولی هیشکی نمی‌فهمه یا اهمیت نمی‌ده، برام حس‌های بدی منتقل می‌کنه...