آدم گاهی وقتا نعمتا و موهبتای ارزشمند خیلی زیادی دم دستش هست و هرروز هم جلو چشمشه و باهاش سر و کار داره؛ ولی انقد عادی شده و در نظرش کوچیک هست که اصن نه به چشم می‌اد و نه قدرش رو می‌دونه. و زمانی قدرش رو می‌فهمه که از دستش بده.

مثلا من خودم چن روزه ارزش آب خوردن رو فهمیدم

اینکه آب جلو چشمم هست، و من هم تشنه و بی‌انرژی‌ام، ولی نمی‌تونم آب بخورم، یا نهایتا کم می‌تونم بخورم که اونم سیرم نمی‌کنه

اینکه میوه و سالاد و غذا جلو چشمته و دوس داری بخوری، گشنه‌ای و ضعف داری، اصن هوس کردی؛ اما نمی‌تونی بخوری...

اینارو گفتم که یادآوری بشه براتون ارزش این نعمتا، تا خدایی نکرده خدا نخواد اینطوری بهتون متذکر بشه تا قدرش رو بدونین

و حالا باز این خوبه. از این بدترش هم هست

چه بسیار آدمایی که به خاطر محدودیتای بیماری‌های دیگه و سخت‌تر، خیلی چیزایی که دلشون می‌خواد رو ازش محرومن!

سلااام #ممد

اومدم خبر بدم که به علی تبریک بگین

از تبریکاتون صددرصد خوشحال میشه

🥹

ممنون از لطفت ایشالا روز جهانی راسو جبران می‌کنم