دیدار آخرمون تو بیمارستان وقتی همه رو بیرون کردن، من دوباره برگشتم پیشش خدافظی کنم، تنها بودیم دوتایی، گفتم ایشالا وقتی خوب شدی جشن و مهمونی می‌گیریم و شام می‌دیم به همه، گفتم خودم تو و مامان بزرگ رو می‌برمتون کربلا. لبخند زد و گفت ایشالا. اما حالا خودش کربلاست:)

داشتم آهنگ آقای خواجه امیری رو گوش می‌دادم. رسید به اونجا که می‌گه: از عطر رو شالت، می‌گردم دنبالت؛ یه شهر دلتنگ توعه...

یاد حرف یه بنده خدایی افتادم، که چن سال پیش وقتی دقیقا همین تیکه‌ش رو تو کانالم گذاشتم، اومد گفت از عطر رو شالش می‌گردی دنبالش، از عطر سیگارت می‌گرده دنبالت؟

حرفش جالب و حق بود؛ و جوابش تلخ...

نمی‌دونین چقد حس بدی دارم و دلم می‌سوزه از اینکه که یه آدم پایه و دلی و اهل صفا و مرام و معرفت ندارم که باهاش بگردم و خوش بگذرونم و تفریح کنم تا بلکه روحیه‌م یه ذره بهتر شه🚶🏻‍♂🕳

می‌دونین چیه، دارم، هستن؛ ولی نه اونطور که من می‌خواستم🚶🏻‍♂

طوری که شاید خیلی جاها اصن به دردم نخوره و دردی ازم درمون نکنه

گاهی وقتا حس می‌کنم تو انتخاب دوست و رفیق صمیمی، تِر زدم💔🚶🏻‍♂

این اواخر دیگه خیلی دلم گرفت از همه‌شون؛ دلخور شدم بدجور؛ در حدی که با خودم گفتم دیگه رو هیچکدوم حساب باز نمی‌کنم و قیدشونو می‌زنم کم‌کم

حتی یکی هم نیست یه ذره بهت اهمیت بده و پیگیر آدم باشه، حالت براش مهم باشه

خیلی حال ناجوری دارم... تو سرم همه چی ریخته به هم. مغزم، روحم، فکرم، اعصابم، همه‌شون آشوب و آشفته‌ن

هعی خدا، کرمتو شکر🚶🏻‍♂