این شاه بیت قدیمیه؛ اصن حس و حال عجیبی داره. آدم رو به می‌بره به قدیما، اونوقتایی که اصن به دنیا نیومده بودیم. اونوقتایی که ریش سفیدای قدیمی بودن و الان خیلیاشون دیگه نیستن، اون روزگاری که همه چیز یه رنگ و بو و طراوت خاصی داشت، انگار عزاداریا هم باصفاتر بود. حس خاصی القا می‌کنه بهم این. یه چیز خاص و عجیبیه:)

بقیه‌شون رو هم بعدا می‌فرستم

یه سال چشم به راه همین ماه بودیم:)

گوش بکنید ناله‌های یه مادر غریب می‌اد

منِ ویرونه، اربعین می‌رسم خونه:))

خیلی قشنگه این:)) یه آرامش و لطافتی داره که فوق العاده‌ست

روح آدم رو آروم می‌کنه و نوازش می‌ده

حرفِ گرسنگی نزدم، باز هم زدند...

اين سنگ‌ها، عزيزِ تو را سير كرده است

ته مانده‌های گيسوی نازم تمام شد