واقعا عجیب غریب بود

تو همون روزای اوج یه بار که با رفیقام بودیم اینا اومدن خدافظی کنن، یکیشون اومد باهام بغل و روبوسی و خدافظی کرد، گفتم اشکال نداره موز مغزه، بعدش دومی اومد گفتم چرا، اونم تحت تاثیر حرفای من در مورد جنگ گفت از کجا معلوم باز همو دیدیم یهو دیدی یه موشک اومد خورد. گفتم راس می‌گی و با نفر سوم هم همونطوری. دفعه بعد که دوباره اینطوری شد من متوجه شدم اینا دارن با من خداحافظی کنن نه خودشون😂🤦🏻‍♂

می‌گم انگار دارین با من خداحافظی می‌کنین، همون موز مغزه می‌گه آره دیگه پس چی، اونیکی هم می‌گه ما می‌ریم خونه و دیگه بیرون نمیایم😂

در حالی که همه چی جلو چشم بود اما تا خود الان هنوز نتونستم شدت این فاجعه رو باور کنم

نیروهای پرانرژیِ جنگ ۱۲ روزه، حالا پژمرده بودن

برعکس جنگ ۱۲ روزه مردم طرف آشوب‌گرا بودن و اونا تنها

در پی همین هم، چند روز اعیاد هی خواستم تبریک بگم عید و روز پاسدار رو، اما باز نتونستم چیزی در وصفش بگم

اگه نرسه فردا، تقدیر این بوده، نه دست من نیست اگه برسه فردا، یاد و خاطره‌ها یاد من نیست...

اگه بریزن ابرا، گریه زاری واسه حال من نیست اگه مسیر فردا، عوض شه ولی عوض نمیشم من

اینو قول می‌دم بهت...

اینو قول می‌دم بهت...

در آن غروب سرد خزان، تو را صدا زدم که بمان ولی تو ناشنیده گرفتی...